ในห้องการเงิน
ฟู่เจี๋ยเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ประตูห้องทำงานก็ถูกเตะเปิดออกอย่างแรง
ชายคนนั้นเดินเข้ามา นั่งลงบนเก้าอี้อย่างอหังการ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการกดดัน
“ผู้อำนวยการฟู่ เงินสองพันหมื่นที่ประธานโจวอนุมัติไว้ ทำไมคุณยังไม่โอนให้ฉันล่ะ”
ฟู่เจี๋ยเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะกลับไปดูเอกสารในมือ “ฉันเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน จะโอนเงินหรือไม่โอน ฉันต้องรายงานให้คุณรู้ด้วยหรือ”
ชายคนนี้ชื่อ หวังเจิ้งเฟย เป็นลูกพี่ลูกน้องของซูหว่าน
เพราะซูหว่านผลักดันอย่างเต็มที่ เขาจึงได้นั่งตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของตระกูลโจว
คนคนนี้เป็นคนเลวทรามถมไป หลังจากเข้าบริษัท นอกจากจะโอ้อวดข่มขู่คนในแผนกแล้ว ยังแอบทำบัญชีปลอมอีกด้วย
ยักยอกเงินบริษัทไปแปดแสนกว่า เพื่อไปพนันที่มาเก๊า แล้วก็หมดตัวในคืนเดียว
ไม่เพียงแค่ติดการพนัน ยังเป็นพวกเจ้าชู้เก่าแก่
ฟู่เจี๋ยช่วงก่อนพบว่าบัญชีไม่ตรง จึงไปหาหวังเจิ้งเฟยมาสอบถาม แต่กลับถูกหวังเจิ้งเฟยใช้ความสัมพันธ์ระหว่างซูหว่านกับโจวซุยอันเป็นโล่บังหน้า
ฟู่เจี๋ยจนปัญญา ต้องฝืนใจไปรายงานโจวซุยอัน
โจวซุยอันฟังแล้ว ท่าทีเฉยเมย ไม่มีท่าทีจะจัดการอะไร แค่บอกให้เขาไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวเขาจะจัดการเอง
หวังเจิ้งเฟยกังวลอยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าโจวซุยอันไม่มีมาตรการลงโทษเขา ก็ยิ่งอหังการมากขึ้น ถึงกับทำตัวล้ำหน้า
“แกทำเป็นเก่งอะไรนักหนา”
หวังเจิ้งเฟยหัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง “ฉันบอกแกไว้เลย ประธานโจวต่อไปจะเป็นน้องเขยของฉัน บริษัทนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของพวกเรา! ตอนนี้ที่ยังให้หน้าแก ไม่ไล่แกออก แต่ว่าถ้าแกกล้าขัดใจฉัน พรุ่งนี้ฉันจะให้ประธานโจวไล่แกออก”