ในจังหวะนั้นเอง
พี่น้องฝาแฝดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูตะโกนลั่นแล้วพุ่งเข้ามาในห้อง
“ปกป้องคุณหนู!”
แต่พอเข้ามาในห้อง ทั้งคู่ก็ชะงักกับภาพตรงหน้า
พี่น้องฝาแฝดต่างถือไม้ท่อนหนาไว้คนละท่อน
พอเห็นว่าเป็นโจวซุยอันกับเจียงจงเยี่ยน ไม้ในมือก็หล่นกระแทกพื้นดัง “โครม”
อากาศเงียบไปหนึ่งวินาที
“ฟังฉันอธิบายก่อน!”
โจวซุยซุยรีบโบกมืออย่างร้อนใจ พลางชี้ไปทางเซี่ยงหลิงเซียว “หลายวันก่อนฉันก็เห็นเขาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงมุมด้านนอกบ้านตระกูลโจวแล้ว วันนั้นฉันออกไปปิดหน้าต่างก็เจอเขาเข้า เมื่อกี้ฉันกับเถียนเถียนไปเดินเล่น ก็เห็นเขาตามพวกเรามาเหมือนกัน เพราะอย่างนั้นหลายวันนี้เวลาออกจากบ้าน ฉันเลยให้อาหลิงกับอาบียวตามอยู่ข้างหลัง...”
เมื่อครู่ตอนเซี่ยงหลิงเซียววิ่งไล่ตามเธอมา พี่น้องฝาแฝดก็รีบจับเขากดลงทันที
จากนั้นก็ลากเขามาที่นี่ ใช้เชือกมัดห้อยหัวไว้กับคาน
“งั้นทุกความเคลื่อนไหวของเขา พี่น้องฝาแฝดก็รู้หมดเลยหรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น โจวซุยอันก็ทั้งขำทั้งจนใจ หัวใจที่เกร็งเขม็งมาตลอดถึงค่อยผ่อนคลายลงได้เสียที
เขายื่นมือไปลูบศีรษะฟู ๆ ของน้องสาว แล้วถอนหายใจ “เฮ้อ น้องสาวฉันเก่งจริง ๆ คนแบบนี้ตีให้ตายก็สมควรแล้ว”
“พี่คะ พี่ไม่โทษที่หนูซุกซน ไม่บอกพี่ล่วงหน้าเหรอ?”
“ฉันจะโทษเธอได้ยังไง ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเอง พี่มัวแต่ยุ่งทุกวันจนไม่ทันสังเกตว่าเจ้าหมอนี่ตามเธออยู่”
โจวซุยซุยส่ายหน้า “ไม่ค่ะ เรื่องพวกนี้หนูจัดการเองได้”