ทุกคนหันกลับไปมอง
เห็นลู่เฉินในชุดสูทสีขาว แต่งตัวราวกับนกยูงรำแพน กำลังก้าวลงจากรถสปอร์ต
ด้านหลังเขามีคุณชายคุณหนูจากตระกูลใหญ่เดินตามมาหลายคน
“จงเยี่ยน นี่คือของขวัญวันเกิดที่พวกเราเตรียมไว้ให้ สุขสันต์วันเกิด!”
“คุณเจียง สุขสันต์วันเกิด!”
“คุณเจียง ขอให้มีความสุขในวันเกิด!”
ลู่จื่ออี้กล้าหาญกว่าใคร เขามองโจวซุยซุยทีหนึ่ง แล้วมองเจียงจงเยี่ยนอีกที ก่อนยิ้มแซวว่า
“ขอให้คุณเจียงสมหวังดังปรารถนา และมีความสุขสมบูรณ์กับคุณหนูใหญ่โจว!”
โจวซุยซุยชะงักไป ก่อนจะหันไปมองเจียงจงเยี่ยนโดยไม่รู้ตัว
เจียงจงเยี่ยนก็หันมามองเธอเช่นกัน
จากนั้นเขาก็ยกมุมปากเล็กน้อย ยื่นมือรับของขวัญจากลู่จื่ออี้ “ขอบคุณ คำอวยพรของทุกคน ฉันรับไว้ทั้งหมด”
ตอนนั้นเอง ทุกคนตาไวสังเกตเห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะชา
“ของขวัญนี่ใครส่งมาเหรอ?”
“ดูท่าจะมีคนมาก่อนพวกเราเสียอีก”
ทุกคนคิดว่าของขวัญชิ้นนี้เป็นของที่โจวซุยซุยซื้อให้เจียงจงเยี่ยน จึงพากันส่งเสียงแซว
“แกะดูสิ!”
“ใช่ แกะให้ทุกคนดูหน่อย”
โจวซุยซุยหันไปตามเสียง พอเห็นกล่องที่วางอยู่บนตู้ข้าง ๆ ก็เอ่ยถามอย่างสงสัยว่า
“พี่ชาย นี่ไม่ใช่ของที่พี่เก็บสะสมไว้นานแล้วเหรอ?”
“แค่ก”
โจวซุยอันรู้สึกกระดากอายขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อต้องมอบของขวัญให้เจียงจงเยี่ยนต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
เขาเดินไปหยิบกล่องขึ้นมา แล้วยัดใส่อ้อมแขนเจียงจงเยี่ยน “เจียงจงเยี่ยน สุขสันต์วันเกิด”
“นี่ให้ฉันเหรอ?”
เจียงจงเยี่ยนขยับคิ้วเล็กน้อย มองกล่องในมือด้วยแววตาประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนเห็นแล้วก็พากันส่งสายตาล้อเลียนให้กัน
ใคร ๆ ก็พูดว่าโจวซุยอันกับเจียงจงเยี่ยนเป็นศัตรูคู่อาฆาต ตอนนี้กลับกลายเป็นครอบครัวเดียวกันเสียแล้ว