ตอนอายุห้า ขวบ แม่ของเพ่ยจ้านหนีตามผู้ชายคนอื่นไป 温晞กอดเขาไว้ขณะที่เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นปลอบว่า “พี่อาจ้าน หนูจะไม่มีวันทิ้งพี่ไป”
ตอนอายุสิบขวบ พ่อของ温晞นอกใจแม่ แม่แบกหนี้สินออกจากบ้าน หญิงน้อยสามคนกับลูกสาวเข้ามาแทนที่ เพ่ยจ้านทะเลาะให้เธอเป็นครั้งแรก
ตอนอายุสิบห้า 温晞ถูกรังแก เพ่ยจ้านยอมเรียนซ้ำชั้นเพื่อเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะและปกป้องเธอ
ตอนอายุสิบเจ็ด เพ่ยจ้านถูกพ่อส่งไปโรงเรียนสอนพิเศษสำหรับวัยรุ่นที่ดื้อรั้น เมื่อเขาออกมา มีเพียง温晞คนเดียวที่มารับเขา
ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเขาสัญญากันว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน
ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจบมัธยมปลาย พวกเขาไปเที่ยวด้วยกัน พักห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยล่วงเกินกันแม้แต่น้อย
เพ่ยจ้านไม่เคยพูดว่าเขารักเธอ
温晞เก็บความลับในใจลึกที่สุด เธอคิดว่าจะรอจนถึงมหาวิทยาลัย เมื่อทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่ในวันแรกของการรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัย 温晞ไม่เห็นเพ่ยจ้าน และเบอร์โทรศัพท์ของเขาก็กลายเป็นเบอร์ว่าง
หนึ่งสัปดาห์ หนึ่งเดือน หนึ่งปี...
เธอแจ้งความ ถามญาติและเพื่อนทุกคน โพสต์ตามหาคนในอินเทอร์เน็ต และไปหลายเมือง
แต่เพ่ยจ้านก็หายตัวไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ทิ้งแม้แต่คำเดียว กระดาษแผ่นเดียว หรือข้อความเดียวไว้ให้เธอ
温晞รออยู่อย่างนั้นถึงแปดปี
เรียนจบ ทำงาน ถูกเร่งให้แต่งงาน แม่ถามเธอว่าทำไมแปดปีแล้วยังไม่ยอมปล่อยผู้ชายคนนี้ไป มีอะไรให้น่าเสียดาย
การที่เธอไม่ลืมเขา เป็นแค่การรักข้างเดียวที่น่าหัวเราะในสายตาของทุกคน
จนกระทั่งวันเกิดอายุยี่สิบหกปี 温晞ยอมแพ้ ไปพบกับชายที่แม่แนะนำ หลังจากพบกันไม่กี่ครั้งก็ตกลงรายละเอียดเรื่องแต่งงานกันอย่างรวดเร็ว
แต่ในจังหวะนั้นเอง เพ่ยจ้านก็ปรากฏตัวขึ้น...
——
ที่สถานีตำรวจ
ไอ้สัตว์ที่ข่มขืนพี่สาวเธอจนทำให้ถุงน้ำในรังไข่แตกและเลือดออกมาก ถูกประกันตัวแล้ว
เมื่อได้รับแจ้ง 温晞จึงพาแม่ไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบถาม ระหว่างนั้นก็บังเอิญเจอไอ้สัตว์ร้ายนั่นถูกปล่อยออกมา
แม่ของเธอ ฉินชุนหลาน โกรธจัดพุ่งเข้าไป ชกต่อยใส่เขาอย่างแรง “แม่จะให้แกตาย ไอ้สัตว์ แกควรถูกขังจนเน่าในคุก ทำไมถึงได้ประกันตัว”
ตำรวจตะโกนว่า “หยุดนะ นี่คือสถานีตำรวจ กล้าทำร้ายร่างกายที่นี่เหรอ ยังมีกฎหมายอยู่ในสายตาอีกไหม”
温晞รีบเข้าไปดึงแม่ “แม่คะ ใจเย็นก่อน...”
ร่างบางของเธอถูกฉินชุนหลานสะบัดอย่างแรง เธอเซถอยหลังหลายก้าว แล้วไปชนเข้ากับอกที่อบอุ่นและกำยำของใครคนหนึ่ง อีกฝ่ายรีบประคองไหล่เธอไว้
ท่ามกลางความวุ่นวาย 温晞ทรงตัวได้ แล้วพยักหน้าให้อีกฝ่าย “ขอบคุณ...”
เมื่อเงยหน้าขมำ ในพริบตาร่างกายทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่อ มีเพียงหัวใจที่เต้นราวกับคลื่นยักษ์และภูเขาถล่ม
เวลาราวกับหยุดนิ่งในวินาทีนั้น
ชายตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตดำ กางเกงดำ รูปร่างสูงเพรียว สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก มีเพียงบุคลิกที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นคง เยือกเย็นและหม่นหมองกว่าเมื่อแปดปีก่อน
ดวงตาที่มืดมิดของเขาแฝงความห่างเหิน เรียบนิ่ง ราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
温晞จินตนาการถึงช่วงเวลานี้มานับครั้งไม่ถ้วน เคยคิดว่าถ้าเจอเพ่ยจ้านอีกครั้ง อารมณ์ของเธอคงถาโถม เธอคงร้องไห้สวมกอดเขา ถามว่าทำไมถึงจากไปโดยไม่บอกลา ถามว่าแปดปีมานี้เขาไปอยู่ที่ไหน
แต่จริงๆ แล้ว เธอสงบกว่าที่คิดไว้
ทุกคำถาม ทุกคำพูด ทุกเรื่องที่อยากระบาย สะอึกตันอยู่ในลำคอ แม้แต่คำว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลย” ก็พูดไม่ออก
สายตาสบกัน ต่างฝ่ายต่างเงียบ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบที่อึดอัด
จนกระทั่งเสียงไอ้สัตว์ร้ายนั่นดังมาจากข้างหลัง “พี่ชาย ทำธุระเสร็จหรือยัง ขอไปได้ไหม”
温晞สะดุ้งจากภวังค์ หันไปจ้องไอ้สัตว์ร้ายที่อหังการ์นั่น — เพ่ยหยาง ลูกพี่ลูกน้องของเพ่ยจ้าน
เพ่ยจ้านตอบเพ่ยหยางสั้นๆ “ไปเถอะ” พูดจบก็ก้าวเดินผ่าน温晞ไป
กลิ่นหอมของส้มขมผสมไม้จันทน์ลอยเข้ามาในจมูกของ温晞 เป็นกลิ่นที่หอมมาก
เธอจำได้ว่า ตอนมัธยมต้น เธอหลงใหลการปรุงน้ำหอม จึงตั้งใจทำถุงหอมด้วยส้มขมและไม้จันทน์ให้เพ่ยจ้าน เป็นกลิ่นเดียวกันเป๊ะ
ตอนนั้นเพ่ยจ้านดูจะรังเกียจด้วยซ้ำ พูดว่า “เสื้อหอมแบบนี้ ดูเหมือนผู้หญิงยังไงยังงั้น”
เธอปั้นหน้าทำเข้ม “ใครบอกว่าผู้ชายหอมไม่ได้ ถ้าพี่ตัวเหม็นละก็ หนูจะไม่เล่นด้วยแล้ว”
เขายิ้มอย่างจำใจ “ได้ๆ แค่นายมีความสุขก็พอ”
เพ่ยจ้านในตอนนั้น ตามใจเธอทุกอย่าง อ่อนโยนและเอ็นดู
ห้องของเขาให้เธอเข้าได้ เตียงใหญ่ให้เธอนอนได้ มือถือให้เธอใช้ได้ ไม่มีความลับใดๆ ระหว่างกัน
ความรักอันบริสุทธิ์ในวัยเยาว์ได้หายสาบสูญไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นชาและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า
แม้แต่เพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกันก็เป็นได้แค่นี้
เห็นทั้งคู่เดินออกจากสถานีตำรวจ ฉินชุนหลานโกรธจัดวิ่งตามออกไปข้างนอก ตะโกนด่าไปด้วย “พวกเพ่ยมีแต่คนเลว เกิดมาเป็นคนชั่วสมควรโดนยิงทิ้งให้หมด ฟ้ามีตา พวกแกต้องได้รับผลกรรมแน่...”
温晞รีบวิ่งตามไปจับแขนฉินชุนหลานไว้ “แม่คะ อย่าหุนหัน อีกอย่างแค่ประกันตัวชั่วคราว เขาหนีไม่พ้นหรอก”
เพ่ยหยางหยุดก้าว หันมามองฉินชุนหลาน พูดอย่างนักเลง “คุณป้า ผมกับลูกสาวคุณคบหากัน เต็มใจไปโรงแรมด้วยกัน ผมไม่คิดว่าเธอจะบอบบางขนาดนั้น ถุงน้ำแตกจนเลือดออก ผมจะออกค่ารักษาให้ แต่คุณจะฟ้องว่าผมข่มขืนไม่ได้นะ”
เพ่ยจ้านที่เพิ่งเดินไปถึงรถถึงกับชะงัก มือที่จับประตูรถแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ฉินชุนหลานกัดฟันพูด “ลูกสาวฉันไม่มีทางชอบคนอย่างแกหรอก ไอ้ขยะ ไอ้สัตว์ที่แพ้หมูแพ้หมา แกเป็นสัดแล้วทำไมไม่กลับไปหาพ่อแม่แกเล่า แกรังแกลูกสาวฉัน ฉันจะส่งแกเข้าคุกให้ได้”
คำด่าหยาบคายเกินไป ใบหน้าของเพ่ยหยางมืดลงทันที
เขาหน้าบูดบึ้งกัดฟันกรอด กำหมัดเดินเข้าหาฉินชุนหลาน
温晞เห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าแม่ พูดเสียงเข้ม “แกจะทำอะไร”
ได้ยินเสียง温晞 เพ่ยจ้านหันมามอง ดวงตาเย็นชาล้ำลึกจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า
เพ่ยหยางจ้องใบหน้าสวยสง่าของเธอ ยิ้มมุมปาก ค่อยๆ ก้มหน้าเข้าหาเธอ กระซิบข้างหู “คนสวย ฉันบอกเลยว่าเฉินเยว่เยว่เป็นคนยั่วฉันเอง เธออยากแต่งงานกับฉันจริงๆ อย่าโดนเธอใช้เป็นเครื่องมือนะ พูดตามตรง ระหว่างเธอกับฉัน ฉันอยากได้เธอมากกว่า”
ความโกรธในใจ温晞ค่อยๆ ก่อตัว โกรธจนทนไม่ไหว เกลียดจนสุดขีด พอเขาพูดจบ เธอยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรง
“เพี้ยะ!” เสียงตบดังชัดเจน ทั่วทั้งโลกเงียบไปไม่กี่วินาที
ฝ่ามือของ温晞เจ็บแปลบ
ใบหน้าของเพ่ยหยางหันไปด้านข้าง มีรอยมือแดงห้านิ้วชัดเจน เขาตกตะลึง ใช้ลิ้นดุนแก้ม แล้วหันมามอง温晞ด้วยสายตาดุร้าย “เชี่ย! แม่ง...”
ตอนที่เขายกมือจะโต้กลับ เพ่ยจ้านเดินเข้ามา คว้าข้อมือเขาไว้อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเย็นชา “ไม่อยากไปก็กลับไปนอนในคุก”
ความโกรธของเพ่ยหยางดับลงทันที หันไปมองเพ่ยจ้านด้วยสายตาน้อยใจ “พี่ชาย พวกแม่ลูกนี่ตีผม ผมยอมไม่ได้ ผมขอตรวจร่างกาย ผมจะฟ้อง...”
เพ่ยจ้านสะบัดมืออย่างแรง เพ่ยหยางเซถอยเหมือนตุ๊กตาที่เสียการทรงตัว กระแทกเข้ากับประตูรถ “ปัง” เสียงทึบ กระแทกจนมึนหัว เจ็บจนต้องสูดหายใจ รีบประคองตัวรถไว้ถึงจะทรงตัวได้
温晞และฉินชุนหลานตกใจสะดุ้งกับเสียงนั้น ถึงกับงงไปชั่วขณะ
เพ่ยจ้านเดินเข้ามาหา温晞อีกก้าว
แรงกดดันที่มองไม่เห็นพัดเข้ามา 温晞ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สบตากับดวงตาสีดำเย็นชาของเขา นิ้วของเธอขยับชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว
น้ำเสียงของเพ่ยจ้านดูราบเรียบแต่แฝงความโกรธที่อธิบายไม่ถูก “ถุงน้ำแตก ไม่อยู่โรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว วิ่งมาสถานีตำรวจเพื่อตบหน้านี่เหรอ”
温晞งง “พี่พูดว่าอะไร”