“ไม่มี…คนเหรอ?” เหรินอี้มองค้าง “แล้วเพื่อนร่วมชั้นของผมทุกคน อย่างหลูจื่อหาน ครูจาง แล้วก็ป้าตู้ข้างบ้าน…”
“อืม” เหรินหมานพยักหน้า ยืนยันข้อสันนิษฐานอันน่ากลัวของเขา ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมอย่างเคร่งครัดว่า “แค่รูปร่างไม่เหมือนกัน”
บ้าสิ รูปร่างไม่เหมือนกันเนี่ยนะ!
“…พี่ อธิบายเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม” เหรินอี้ใช้เวลานานกว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้
เหรินหมานเอียงศีรษะ ดูจะลำบากใจอยู่บ้าง วันนี้พูดมากขนาดนี้ สำหรับเขาแล้วคงเหนื่อยไม่น้อย
จากนั้นเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปที่ช่องหนึ่งของสหพันธ์ แล้วส่งสัญญาณให้เหรินอี้ดู
รายการข่าวเพิ่งเริ่ม เพลงประกอบอันเร้าใจดังขึ้นพร้อมเสียงเพี้ยนแผ่วเบา บนจอปรากฏดาวเคราะห์สีน้ำเงินครามที่มีดวงจันทร์สองดวงโคจรอยู่รอบ ๆ
เดี๋ยวก่อน ภาพเปิดรายการข่าวภาคค่ำเคยเป็นแบบนี้ด้วยเหรอ?
ขณะที่เหรินอี้กำลังฉงนกับภาพโทรทัศน์ที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา ผู้ประกาศข่าวสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นบนจอ
ผู้ประกาศชายมีใบหน้าสี่เหลี่ยมแบบมาตรฐาน ทว่าตำแหน่งที่ควรเป็นอวัยวะทั้งห้ากลับถูกแทนที่ด้วยปากขนาดต่าง ๆ กัน ปากทั้งหมดขยับเปิดปิดพร้อมกัน ประกอบกันเป็นน้ำเสียงสุขุมแต่แฝงความกลวงเปล่า “สวัสดีตอนเย็น ท่านผู้ชมทุกท่าน!”
ผู้ประกาศหญิงไว้ผมสั้นสีดำเรียบร้อย แก้มทั้งสองข้างมีดวงตาสีฟ้าเรืองรองหกดวงเรียงกันอย่างสมมาตร สายตาทั้งหมดหันมาทางกล้องพร้อมกัน ก่อนเอ่ยอย่างสง่างามว่า “สวัสดีตอนเย็นค่ะ!”
เหรินอี้ขยี้ตาแรง ๆ แต่น่าเสียดาย ภาพตรงหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ผู้ประกาศชายกล่าวว่า “วันนี้ตรงกับวันที่ 14 เดือน 7 ตามปฏิทินสหพันธ์ วันพุธ และวันที่ 4 เดือน 4 ตามปฏิทินสิ่งปริศนา ยินดีต้อนรับสู่รายการ ‘ข่าวสิ่งปริศนาภาคค่ำ’”
ผู้ประกาศหญิงกล่าวว่า “เมื่อครู่นี้เอง พิธีปลุกพลังลูกอ่อนสิ่งปริศนารอบใหม่ได้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ มีเพื่อนร่วมโลกเกิดใหม่อีก 2,726 คนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์”
ผู้ประกาศชายกล่าวว่า “พิธีปลุกพลังครั้งนี้มี ‘เด็ก ๆ’ เข้าร่วมทั้งหมด 2,726 คน และทุกคนปลุกพลังเป็น ‘ลูกอ่อน’ ได้สำเร็จ สร้างสถิติใหม่สำหรับจำนวนลูกอ่อนที่ปลุกพลังได้ในพิธีเดียว”
ผู้ประกาศหญิงกล่าวว่า “พิธีปลุกพลังครั้งนี้จัดขึ้นโดย ‘ซินเหยี่ยน’ ใช้ ‘วิธีชี้นำอารมณ์’ ซึ่งเป็นเทคนิคล่าสุด ช่วยลดความเสี่ยงจากการสะท้อนกลับของพลังงานขณะลูกอ่อนปลุกพลังได้อย่างมีประสิทธิภาพ ญาติของพวกเขากำลังอยู่เคียงข้าง คอยชี้นำสิ่งปริศนาที่เพิ่งเกิดใหม่ให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่แห่งสหพันธ์”
ผู้ประกาศชายกล่าวว่า “ในโอกาสนี้ ขอพูดกับลูกอ่อนที่กำลังรับชมรายการอยู่สักหน่อย พวกเราเข้าใจว่าตอนนี้คุณอาจกำลังสับสน ตึงเครียด และหวาดกลัว แต่โปรดอย่ากังวล สหพันธ์จะเป็นที่พึ่งอันมั่นคงของพวกคุณตลอดไป”
ผู้ประกาศหญิงกล่าวว่า “หากคุณสงบใจลงได้แล้ว โปรดรีบตรวจสอบ ‘บัญชีปริศนา’ ของตนเอง หรือก็คือ ‘บัญชีนักเรียน’ ในอดีต สหพันธ์ได้ส่งข้อความถึงพวกคุณทุกคนเรียบร้อยแล้ว”
ผู้ประกาศชายกล่าวว่า “ขอแจ้งเตือนเป็นพิเศษ ลูกอ่อนทุกตนโปรดรีบค้นหา ‘ครอบครัว’ ของตน และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด โดยต้องอยู่ภายในร่างของพวกเขาหรือภายในระยะสิบเมตรจากพวกเขา หากทำไม่ได้จริง ๆ สามารถโทรศัพท์ไปยังสายด่วนขอความช่วยเหลือด้านล่างนี้ได้ที่หมายเลข 4404-0044”
ผู้ประกาศชายและผู้ประกาศหญิงกล่าวพร้อมกันว่า “อย่ากังวล พวกคุณแค่…เติบโตขึ้นแล้วเท่านั้น”
เหรินอี้จ้องโทรทัศน์ รู้สึกราวกับดวงตาถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แค่กะพริบตาสักครั้งก็ยังยากเย็น
ใบหน้าที่ “มีแต่ปาก” ของผู้ประกาศชายกำลังเปลี่ยนไปเป็นแผนที่โลกอย่างมืออาชีพ ส่วนดวงตาทั้งหกของผู้ประกาศหญิงจับจ้องกล้องโดยไม่ละไปแม้แต่ดวงเดียว เพลงประกอบยังคงเร้าใจ แต่สำหรับเหรินอี้กลับแสบหูอย่างผิดปกติ
เขาไม่ใช่ไม่เคยดูข่าวภาคค่ำ แถมยังคุ้นเคยกับผู้ประกาศข่าวทั้งสองเป็นอย่างดี…ถ้าเพียงผู้ประกาศชายคนนี้ยอมใส่อวัยวะทั้งห้ากลับเข้าที่ แล้วผู้ประกาศหญิงยอมรวมดวงตาของเธอให้เหลือดวงเดียว
ตอนนี้เองที่เขาเข้าใจความหมายของคำพูดเหรินหมานอย่างแท้จริง
ในสหพันธ์ไม่มีมนุษย์
ไม่มีเลยสักคน
รวมถึงตัวเขาเองด้วย
สมองของเหรินอี้เหมือนถูกกดลงใต้น้ำอย่างแผ่วเบา ทว่าการหายใจยังเป็นปกติ และน้ำก็อุ่น เขาจึงไม่มีเวลาขาดอากาศหายใจ ทำได้เพียงจำใจยอมรับมัน
จนกระทั่งในข่าวพูดว่า “ลูกอ่อนโปรดรีบตรวจสอบบัญชีปริศนาของตน” โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมา
เหรินอี้ก้มมอง เห็นการแจ้งเตือนปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์
【คุณมีข้อความใหม่ที่ยังไม่ได้อ่าน 1 ข้อความ】
เขากลับเกิดความรู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมา อยากพูดกับโทรศัพท์สักประโยคว่า “เดี๋ยวก่อน ผมยังไม่พร้อม”
น่าเสียดายที่โทรศัพท์ไม่คิดจะเห็นใจเขาแม้แต่น้อย ข้อความเริ่มแสดงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“สำคัญมาก” เหรินหมานพูดเสริมเสียงแผ่วอยู่ข้าง ๆ
โทรศัพท์สั่นขึ้นมาได้จังหวะพอดี
【โปรดอ่านข้อความโดยเร็ว】
ราวกับกำลังเร่งรัด
ราวกับกำลังข่มขู่
ราวกับว่า…เป็นห่วง
เหรินอี้สูดหายใจ แล้วกดเปิดข้อความ
【จดหมายจากสหพันธ์ถึงสิ่งปริศนาที่เพิ่งเกิดใหม่】
ถึง เหรินอี้ ที่รัก
สวัสดี
เมื่อคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ คุณก็คง “เติบโตขึ้น” แล้ว และได้สังเกตโลกด้วยจิตสำนึกของตนเองเป็นครั้งแรก
ขอแสดงความยินดีกับคุณ ณ ที่นี้!
ยินดีต้อนรับสู่ “สหพันธ์สิ่งปริศนาข้ามดาราจักร”
บางทีตอนนี้คุณอาจยังรู้สึกสับสน
โปรดอย่ากังวล
สิ่งปริศนาทุกตนล้วนประสบกับความสับสนวุ่นวายทำนองนี้ในช่วงแรกของการตื่นรู้
สิ่งที่คุณกำลังประสบอยู่ เป็นเพียงความเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในระหว่างเติบโตเท่านั้น
ไม่ว่าคุณจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเช่นไร ตราบใดที่ปฏิบัติตามกฎของสหพันธ์ สหพันธ์จะยอมรับ เคารพ และคุ้มครอง “คุณ”
โปรดอ่านข้อควรทราบต่อไปนี้อย่างละเอียด สิ่งเหล่านี้คือหลักเกณฑ์สำคัญสำหรับชีวิตของคุณนับจากนี้
【เอกสารแนบ 1: ข้อปฏิบัติพื้นฐานสำหรับพลเมืองสหพันธ์】
พลเมืองสหพันธ์ทุกคนมีหน้าที่จดจำและปฏิบัติตามกฎต่อไปนี้อย่างเคร่งครัด
1. สหพันธ์ หรือชื่อเต็มว่า “สหพันธ์สิ่งปริศนาข้ามดาราจักร” คือบ้าน ที่พึ่ง และที่พักพิงของสิ่งปริศนาทุกตน โปรดอย่ากระทำการใด ๆ ที่บ่อนทำลายความสามัคคีของสหพันธ์
2. หลักการทั้งหมดของสหพันธ์ยึดถือ “โลก กฎ และการดำรงอยู่” เป็นศูนย์กลาง โปรดอย่าตั้งข้อสงสัยต่อการตัดสินใจใด ๆ ของสหพันธ์
3. โปรดทะนุถนอมและดูแล “บัญชีปริศนา” ของคุณ อย่าทิ้ง ปิดบัง กลืนกิน หรือแก้ไขบัญชีปริศนาของตนเองโดยพลการ หากชื่อบัญชีของคุณเปลี่ยนไปเอง โปรดหยุดการกระทำทั้งหมดทันที และรอความช่วยเหลืออยู่กับที่
4. “ครอบครัว” เป็นหน่วยพื้นฐานของสหพันธ์ “สมาชิกครอบครัว” ของคุณปลอดภัยและเชื่อถือได้อย่างแน่นอน โปรดรักษาความสัมพันธ์ในครอบครัวให้ดี ห้ามออกจากบ้าน ทอดทิ้งสมาชิกครอบครัว เปลี่ยนตัวสมาชิกครอบครัว ทำลายสมาชิกครอบครัว หรือสร้างสมาชิกครอบครัวเลียนแบบโดยพลการ
5. “เด็ก” และ “ลูกอ่อน” มีลำดับความสำคัญสูงสุดภายในสหพันธ์ การเติบโตของพวกเขาจะอยู่ภายใต้การวางแผนของสหพันธ์ การกระทำใด ๆ ที่พยายามสกัด เพิ่ม ลด หรือเร่งการปลุกพลัง บังคับให้ลูกอ่อนถดถอย หรือฝึกฝนความสามารถของลูกอ่อนด้วยตนเอง ล้วนถือเป็นการฝ่าฝืนร้ายแรง
จู่ ๆ เหรินอี้ก็รู้สึกคอตีบขึ้นมา นั่นเป็นความเจ็บปวดทึบทื่อจากการถูกบังคับให้ยอมรับความจริง
ดังนั้น โลกนี้ไม่เคยผิดปกติ คนที่ผิดปกติคือเขาซึ่งทะลุมิติมา
ดังนั้น…สรุปได้ว่า
สหพันธ์สิ่งปริศนาข้ามดาราจักร…หรือก็คือโลกที่เขาใช้ชีวิตมานานกว่าสิบปี เป็นสังคมมนุษย์ที่สิ่งปริศนากลุ่มหนึ่งปลอมตัวเป็นมนุษย์ขึ้นมา
เพื่อนร่วมชั้น ครู และเพื่อนบ้านที่เขาเคยคุ้นเคย ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ “รูปร่างต่างกัน” เหมือนกับเขา
“เด็ก” คือสิ่งปริศนาที่ยังไม่ตื่นรู้ ส่วน “ลูกอ่อน” คือสิ่งปริศนาวัยเยาว์ที่ตื่นรู้แล้ว
ข่าวดีก็คือ เขาเลิกเป็นมนุษย์แล้ว กลายเป็น “ลูกอ่อน” ดังนั้นตอนนี้เขาจึงเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการคุ้มครอง
ข่าวร้ายก็คือ เขาซึ่งคิดว่าตนเองเคยเป็นมนุษย์มาถึงสองชาติ ตอนนี้สภาพจิตใจแทบระเบิด
ไม่สิ “เด็ก” ทุกคนในสหพันธ์ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะมนุษย์ เพราะฉะนั้นตอนนี้ “ลูกอ่อน” ทุกตนคงมีสภาพจิตใจระเบิดไม่ต่างจากเขา
ความเข้าใจใหม่นี้เหมือนก้อนหินที่ตกลงสู่ผิวน้ำอันสงบนิ่ง ระลอกคลื่นแผ่กระจายเป็นวง ๆ ในความคิดที่สับสนของเขา นำพาความงุนงงจากการถูกดึงออกจากความเข้าใจเดิม และความผ่อนคลายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ราวกับในที่สุดทุกสิ่งก็ได้ข้อสรุป
เขาจ้องคำว่า “ความเจ็บปวดในระหว่างเติบโต” บนหน้าจอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ ก่อนอดบ่นในใจไม่ได้
เมื่อครู่นี้แม้แต่ร่างกายก็ยังควบคุมไม่ได้ ประสาทสัมผัสปั่นป่วนไปหมด แบบนั้นเรียกว่า “ความเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ” เหรอ? สหพันธ์ช่างเลือกใช้ถ้อยคำอย่างละมุนละม่อมจริง ๆ
เหรินอี้เปิดเอกสารแนบฉบับที่สองต่อทันที