ที่สถานีรถไฟถามไปรอบหนึ่งแล้ว ไม่มีใครยอมรับเป็นเจ้าของเจ้าเหมียว
เมิ่งซูกอดมันไว้ แล้วนั่งลงที่มุมสถานีอีกครั้ง "แกคงไม่ได้แอบหนีออกจากบ้านหรอกนะ ยังขโมยเงินเจ้าของมาด้วย"
เจ้าเหมียวยังโกรธและขายหน้าอยู่ ไม่คิดจะสนใจเขาด้วยซ้ำ
เมิ่งซูลูบหัวมัน พูดกับตัวเองเรื่อยเปื่อย "อย่าแอบหนีออกมาเลย เจ้าของแกคงเป็นห่วงแย่ ถ้าเกิดหาเส้นทางกลับบ้านไม่เจอ ต่อไปก็จะกลายเป็นแมวจร..."
ได้ยินเขาพูดอย่างนี้ เจ้าเหมียวโมโหมาก เอาหางฟาดมือเขา
"เมี้ยว!"
ยังจะพูดอีกนะ! นายทิ้งฉันแล้ว!
นายนั่นแหละทำให้ฉันกลายเป็นแมวจร!
หลังมือเมิ่งซูถูกหางมันฟาดจนเป็นรอยแดงนิดหน่อย เขาทำเสียงโอเวอร์ "ว้าว เจ็บจัง!"
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเหมียวได้ยินเขาบอกว่าเจ็บ ชะงักงันไปชั่วขณะ ตีแรงไปจริง ๆ เหรอ?
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าเหมียวก็ยื่นลิ้นออกมา เลียรอยแดงบนหลังมือเขาอย่างระมัดระวัง
"ฟุด" เมิ่งซูหัวเราะอีก "นี่แกเชื่อจริง ๆ เหรอ"
"เมี้ยว"
เมิ่งซูขยี้หน้ามัน ก้มศีรษะลง "รีบกลับบ้านเถอะ อย่าให้เจ้าของแกเป็นห่วง"
"เมี้ยว"
ไม่เอาน่า นายก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือไง
มันอ้อนอยู่ในอ้อมอกเมิ่งซูไม่ไปไหน เมิ่งซูอยากอุ้มมันวางที่พื้น มันก็ใช้เล็บเกี่ยวเสื้อผ้าเมิ่งซูไว้ ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
เห็นท่าว่ามันจะชักขนแล้ว เมิ่งซูก็ไม่ไล่มันอีก ถามอย่างกลุ้มใจ "แกจะไม่เกาะฉันไม่เลิกแล้วใช่ไหม แต่ว่าฉันไม่มีบ้านนะ กำลังจะไปแล้วด้วย ให้ชีวิตดี ๆ แกไม่ได้หรอก ดูตัวแกสิ สะอาดสะอ้านขนาดนี้ เมื่อก่อนต้องมีเจ้าของที่ดีแน่ ๆ จะมาลำบากกับฉันทำไม"