หลิงชิงเจวี๋ยตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ชอบเขา คือจิตชั่วร้ายของเมิ่งซู?
ในความทรงจำ ตนเองมีสีหน้าเฉยเมย ขมวดคิ้วจ้องเขม็ง “อย่าตามข้า รีบใช้หนี้แล้วไสหัวไป”
เมิ่งซูลูบจมูกตัวเอง ยังคงเดินตามหลังเขา พูดคำหวานอย่างไม่อาย “ท่านหน้าตาดียิ่งนัก ท่านเป็นคนงามที่สุดที่ข้าเคยพบ”
“เจ้าไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย”
“มีสิ ข้าจริงจังกับท่านมากเลยนะ!”
“……”
“ท่านชอบสิ่งใดหรือ? ข้าจะไปหาให้ท่านนะ”
“ยังไงข้าก็ไม่ชอบเจ้า”
“ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ข้าชอบท่านก็พอแล้ว”
“เจ้านี่น่ารำคาญจริง”
“……”
ความทรงจำช่วงนี้สั้นมาก หากสรุปง่าย ๆ ก็คือเมิ่งซูตื้อไม่เลิก หลิงชิงเจวี๋ยทำเป็นไม่เห็นเขา
นี่น่าจะเป็นความทรงจำก่อนที่เมิ่งซูจะตามจีบเขาสำเร็จ
แต่ทว่า เหตุใดความทรงจำนี้จึงเป็นความชั่วร้าย?
มันแสดงถึงช่วงเวลาที่จิตชั่วร้ายของเมิ่งซูรุนแรงที่สุด
ความทรงจำจบลงอย่างกะทันหัน หลิงชิงเจวี๋ยยืนนิ่งงัน บีบวิญญาณในมือ เงียบไปนาน
ทะเลสาบถาม “เจ้าเห็นอะไร?”
ปลายนิ้วของหลิงชิงเจวี๋ยเย็นเฉียบ เขากำวิญญาณแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงสั่น “ในความทรงจำของเขามีเพียงข้า…”
เปลือกตาของทะเลสาบกระตุก
“เขามีจิตมุ่งร้ายต่อข้า”
มือของหลิงชิงเจวี๋ยสั่น วิญญาณเกือบหลุดหนี
โชคดีที่กฎหมายเข้ามาขัดขวางไว้ทันเวลา สกัดวิญญาณส่วนนั้นไว้
หลิงชิงเจวี๋ยเชื่องช้าไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะผนึกวิญญาณส่วนที่เป็น “ความชั่วร้าย” นี้ ขมับปวดตึบ “ทำไม… เขาไม่ได้บอกว่าชอบข้าหรอกหรือ? ทำไมเขาถึงเต็มไปด้วยจิตมุ่งร้ายต่อข้า?”
ทะเลสาบหลุบตาลงอย่างรู้สึกผิด เขาเคยฟังเมิ่งซูสารภาพผิดมานับครั้งไม่ถ้วน