หลิงชิงเจวี๋ยยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม "แล้วทำไมเจ้าถึงไปสาบานกับไอ้แมวลายวัวนั่นว่าจะต้องหาเกาะเหมียวเหมียวให้พบ หาไม่พบก็จะต้องตาย เจ้าไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือ?"
"ข้า..."
หลิงชิงเจวี๋ยรุกใส่ไม่หยุด "ถ้าเจ้าอยากหาเกาะเหมียวเหมียวให้พบ ก็ต้องสามารถเอาชนะข้าให้ได้"
แต่ว่าเมิ่งซูไม่ได้คิดจะมีชีวิตรอดตั้งแต่แรกแล้ว
ก่อนครบกำหนดสามปี ร่างกายที่แท้จริงของเขาก็ตายไปแล้ว
นั่นเป็นแค่วิธีถ่วงเวลาที่เขาใช้กับไอ้แมวลายวัวเท่านั้น
เรื่องนี้จะบอกหลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้ หากให้รู้เข้า จะต้องป่วนจนเพดานพังแน่
เขาทำได้เพียงแสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ตัว แล้วทำท่าเป็นกังวล "แล้วข้าจะทำยังไงถึงจะเหนือกว่าเจ้าได้?"
หลิงชิงเจวี๋ยเชื่อสนิทใจ น้ำเสียงแย่เต็มที่ "เจ้าก็โง่อย่างนั้นรึ? ถ้าไม่ไปสาบานมั่วซั่ว ก็คงไม่มาถึงขั้นนี้"
เขาแค่แก้ของขวัญค่าความชอบชิ้นสุดท้ายก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้เมิ่งซูสังหารราชาอสูร
ใครจะไปคิดว่าเมิ่งซูจะไปสาบานมั่วซั่ว ทำให้เขาต้องกลายร่างเป็นราชาอสูร ให้เกาะเหมียวเหมียวคืนกลับมา
ไอ้ท่านกล้าจอมโง่นี่ไม่รู้สึกรู้สาเอาซะเลย!
เขายิ่งมองเมิ่งซูยิ่งขัดตา ทำไมต้องมาชอบคนโง่ที่มีสติปัญญาต่ำกว่าค่าเฉลี่ยมนุษย์แบบนี้ด้วย?
เมิ่งซูได้แต่ยิ้มขมในใจ "ข้าคิดน้อยไปหน่อย"
สีหน้าหลิงชิงเจวี๋ยดีขึ้นบ้าง "ขีดจำกัดของมนุษย์ก็แค่พลัง 100 มันก็ต้องยากสักหน่อยถ้าเจ้าจะเหนือกว่าเรา แต่ว่า เลเวลเต็มแล้วก็มีภารกิจเลื่อนขั้น ช่วยให้เจ้าเพิ่มพลังต่อสู้ได้"