เมื่อเข้าไปในป่าเวทมนตร์ สวี่หลินโจวก็ประคองโล่ไว้แนบอกด้วยท่าทางหวาดหวั่น เขาอยู่ในวงการนี้มานาน แต่กลับไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย นอกจากรู้จักแต่ร้องขอความช่วยเหลือ
ก็เพื่อจะได้สนิทกับเมิ่งซูมากขึ้น เขาถึงได้มาเป็นนักผจญภัยนี่นา
เมิ่งซูเคยห้ามปรามเขาหลายครั้งแต่ก็เปล่าประโยชน์ ได้แต่กำชับให้เขาคุ้มครองตัวเองดี ๆ
ไม่หวังให้ช่วย แค่อย่าถ่วงก็พอ
เจียเจาถาม "เจ้ามาป่าเวทมนตร์นี่เพื่อหาอะไรหรือ"
"แร่เงินเข้มข้น" เมิ่งซูตอบ "ได้ยินว่ามีอสูรเวทระดับแปดเฝ้าอยู่"
"เจ้าจะใช้ตีอาวุธงั้นหรือ"
เมิ่งซูส่ายหน้า "เปล่า หลิงชิงเจวี๋ยชอบ ข้าเลยจะเอาไปให้เขา"
สวี่หลินโจวกลอกตาด้วยความหงุดหงิด ไม่วายยกตนข่มท่าน "เขาช่างชอบใช้คนจริง ๆ ทำไมไม่เลียนแบบข้าบ้าง เอาแต่ของปลอดภัย ๆ"
"หุบปาก" เจียเจาตัดบทเขาอย่างนุ่มนวล "หลบไปไกล ๆ เลย อย่ามาสอด"
เจียเจาถาม "เขาต้องการเท่าไหร่หรือ"
"สิบกิโลกรัม"
เจียเจาพยักหน้าราวกับเข้าใจกระจ่าง แล้วหัวเราะ "เช่นนั้นเขาคงจะตีดาบกับเกราะให้เจ้าแน่ สิบกิโลกรัมนี่พอทำได้หนึ่งชุดเลย"
"ให้ข้าหรือ" เมิ่งซูทั้งดีใจทั้งตกใจ "จริงหรือ"
"จริงสิ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาแร่เงินเข้มข้นไปทำอะไรเล่า นี่มันแร่สำหรับสร้างอาวุธเกรดสูงโดยเฉพาะนะ นอกนั้นไม่มีประโยชน์อื่นใด"
หัวใจเมิ่งซูเต้นระทึก กัดริมฝีปาก รอยยิ้มเจือแววเขินอาย "ถ้าเป็นเรื่องจริง งั้นข้าก็ต้องเตรียมของขวัญให้เขาเช่นกัน..."
สวี่หลินโจวเอ่ยเสียงอ่อน "ข้าก็ให้ของขวัญเจ้าเหมือนกันนะ ทำไมเจ้าไม่ตอบข้าบ้าง"
"เช่นนั้นข้าจะไปจับปลาผีเสื้อมาให้เจ้าอีกสักหน่อยดีไหม"