ฟ้าเริ่มสลัว ลมเย็นเฉียบ รถบัสแล่นมาถึงสถานีปลายทาง
เป็นเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรือง
เมิ่งซูถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง เดินลงจากรถด้วยท่าทางเหม่อลอย ปะปนไปกับฝูงชนและออกจากสถานี
หลิงชิงเจวี๋ยไม่เข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ ใบหน้าถมึงทึงเดินตามมาติด ๆ "เจ้าไม่รู้จักรอให้แผลหายก่อนค่อยออกมาหรือ เจ็บหนักขนาดนี้ เจ้ากล้าออกมาวิ่งพล่านได้ยังไง"
เมิ่งซูก้าวออกจากสถานี ยืนอยู่ริมถนน มีคนขับรถนับไม่ถ้วนกวักมือเรียกเขา กระตือรือร้นราวกับเปลวไฟ "จะไปไหนครับรูปหล่อ"
นี่ก็เป็นคำถามที่หลิงชิงเจวี๋ยอยากถาม เมิ่งซู เจ้าจะไปไหน
เมิ่งซูเลือกรถคันหนึ่ง ขึ้นไปนั่ง แล้วบอกตำแหน่งหนึ่ง
คนขับพูดว่า "นั่นมันแค่ชื่อเขต พื้นที่กว้างเกินไป สรุปจะไปที่ไหนแน่"
"...ไม่รู้" เมิ่งซูกระพริบตาช้า ๆ ฝืนยิ้มออกมา "ฉันรู้แค่ว่าแม่ฉันเคยอยู่ที่นั่น ฉัน ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน"
"ตามหาแม่หรือ" คนขับมองเขา เด็กคนนี้ยังเด็กอยู่จริง ๆ
เมิ่งซูพยักหน้า น้ำเสียงนุ่มนวล "อือ ตามหาแม่"
"แต่มันกว้างเกินไป ถ้าไม่บอกตำแหน่งชัดเจน ฉันได้แต่พาไปส่งแถวศาลากลาง"
"อย่างนี้นี่เอง" เมิ่งซูหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า "ได้ ฉันค่อยไปหาต่อแถวนั้นแล้วกัน"
ผ่านไปอีกสองชั่วโมงบนรถ เมิ่งซูก็มาถึงบ้านเกิดของแม่
เป็นเมืองที่ต่างจากบนดอยโดยสิ้นเชิง ลานกว้างคึกคักเป็นพิเศษ ร้านค้าริมถนนสว่างไสวสะอาดตา สองข้างทางปลูกแปลงดอกไม้และต้นไทร