เมิ่งซูใจแทบสลายกับเสียงของเขา เอื้อมมือโอบไหล่เขาอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร "ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง... ข้าจะไปล่าราชามังกรทะเลลึกเดี๋ยวนี้ เจ้ารอข้าสักครู่ได้หรือไม่"
"เจ้าสู้มันไม่ได้" หลิงชิงเจวี๋ยหอบหายใจ ใบหน้ายังคงซุกอยู่ที่ซอกคอไหล่ของอีกฝ่าย "ช่วงติดสัดคงจะยาวนานราวครึ่งเดือน..."
"เจ้าทนสภาพนี้มากี่วันแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยมีสีหน้ากล้ำกลืน น้ำเสียงทุ้มต่ำ "หนึ่งอาทิตย์แล้ว"
"ยังเหลืออีกหนึ่งอาทิตย์..." เมิ่งซูรู้สึกเปลือกตากระตุกอย่างไม่เป็นสุข ใจแข็งขึ้น กัดฟันพูด "สู้ไม่ได้ก็ต้องไป เจ้าเป็นแบบนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ยอมกินข้าวอีก ขนจะร่วงหมดแล้ว"
"ข้าไปกับเจ้า"
"สภาพเจ้าในตอนนี้..."
ยังพูดไม่ทันจบ หลิงชิงเจวี๋ยก็เริ่มคลอเคลียเขาอีก อย่างแนบชิดออดอ้อน ละเมอพร่ำอย่างไม่รู้ตัว "ทรมานเหลือเกิน..."
เมิ่งซูยิ้มขื่น สภาพปานนี้ จะปล่อยให้เขาออกนอกประตูได้อย่างไร
เขาสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปใต้รักแร้ของหลิงชิงเจวี๋ย พยุงอีกฝ่ายขึ้นอย่างยากลำบาก "ไปบนเตียงของเจ้าก่อน พักผ่อนดี ๆ อย่ามัวแต่คลอเคลียข้า เดี๋ยวก็ถูกกฎหมายลงโทษอีก กลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน"
ทั้งสองคนเดินไปก็สะดุดไป เมิ่งซูเห็นว่าเขาดิ้นรนเกินไป จึงจัดการอุ้มเขาขึ้นในท่าเจ้าหญิงในทีเดียว
หลิงชิงเจวี๋ยไม่เคยฝันเลยว่าชาตินี้ตนจะถูกใครอุ้มท่าเจ้าหญิง ตอนแรกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "เจ้าทำอะไร"
"เจ้าเอาแต่คลอเคลียข้า จะหกล้มเอา" เมิ่งซูอุ้มเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย หลิงชิงเจวี๋ยจะหนักกว่านี้ก็เทียบอาวุธไม่ได้