หลิงชิงเจวี๋ยก้มมองข้อมือตัวเอง นิ้วมือขดงอเล็กน้อย
แตะต้องเขาโดยไม่ขออนุญาต
ช่างกล้าดีนี่
เมิ่งซูชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน ปลายนิ้วเลื่อนผ่านข้อมือของหลิงชิงเจวี๋ย "ขอโทษนะ ควรถามนายก่อน"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ส่งเสียง
กลับมาที่ลานบ้านด้วยกัน หลิงชิงเจวี๋ยจัดการกำจัดสไลม์ในลานบ้านอย่างลวกๆ จากนั้นก็นั่งลงบนชิงช้าเล็กในลาน ไกวไปมาอย่างไม่มีกะจิตกะใจ สีหน้าแฝงความอิดโรยจางๆ
เมิ่งซูลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะดาหน้าเข้าไปนั่งบนชิงช้าที่ว่างข้างๆ โน้มตัวเข้าไปมองเขา "ฉันคุยกับแมวนั่นตกลงกันได้แล้ว ต่อไปมันจะไม่มารบกวนนายแล้ว"
"...ฉันได้ยินแล้ว" เสียงของหลิงชิงเจวี๋ยแหบต่ำ นิ้วมือกำแน่นขึ้นทันใด "ทำไมนายถึงไปสัญญากับมัน เกาะเหมียวเหมียวหายไปหมดแล้ว นายหาไม่เจอหรอก"
"ใครๆ ก็บอกว่านายไม่มีทางถูกเล่นด้วยได้ แต่ฉันก็ยังเพิ่มค่าความชอบของนายเป็นสี่สิบได้นี่" เมิ่งซูพูด "ในโลกนี้จะมีอะไรแน่นอนขนาดนั้น ว่าแต่เถอะ ยังมีเวลาอีกนาน ฉันมีเวลาตั้งสามปี"
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ "ถ้าหาไม่เจอล่ะ วิญญาณสลาย ไม่ตายดี"
"...ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัว" เมิ่งซูหัวเราะเบาๆ อย่างไร้เหตุผล
เขามีชีวิตอยู่ไม่ถึงสามปีด้วยซ้ำ
คำสัญญานี้ ถ้าทำสำเร็จ เขาก็ตาย ถ้าทำไม่สำเร็จ เขาก็ตาย