เมิ่งซูร่อนลงบนเตียงของตัวเอง
เขากระโดดลงจากเตียงอย่างร้อนรน วิ่งไปหาหลิงชิงเจวี๋ยอย่างรอไม่ไหว
ไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นสัปดาห์แล้ว
แสงแดดอุ่นยามบ่ายสาดผ่านขอบหน้าต่าง ราวกับผงทองคำทราย เมิ่งซูหรี่ตาลง สัมผัสแสงแดด พลางกะว่าตอนนี้หลิงชิงเจวี๋ยคงกำลังนอนอาบแดดอยู่
เขาเดินไปที่ระเบียงเล็ก เหลือบมองก็เห็นหลิงชิงเจวี๋ยในทันที
หลิงชิงเจวี๋ยคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
เขารู้ว่าเมิ่งซูกลับมาแล้ว แต่ก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง ส่งเสียงเย็นเยียบ “ยังอุตส่าห์รู้จักกลับมา?”
เมิ่งซูยิ้มอย่างจนใจ เดินเข้าไปใกล้แล้วย่อตัวลง “ขอโทษนะครับ”
เขาถามอีกว่า “คุณกำลังปลูกดอกไม้เพิ่มอยู่หรือ?”
หลิงชิงเจวี๋ยพยักหน้า “อืม”
เมิ่งซูช่วยเขารดน้ำดอกไม้เป็นบางครั้ง พอมองดูดี ๆ ก็เห็นว่าดอกไม้ในกระถางหายไปหลายต้น
ต้นไม้ดอกไม้พวกนี้ล้วนเป็นของรักของหวงของหลิงชิงเจวี๋ย ปกติไม่ถูกแตะต้อง
เขากำลังปลูกกล้าไม้ใหม่ ใช้พลั่วเล็ก ๆ เคาะ ๆ ตบ ๆ “เมื่อวานนี้มีคนเดินหลงเข้าไปในป่าเวทมนตร์ แล้วถูกสัตว์อสูรฉีกเป็นชิ้น ๆ”
“คุณก็เลยคืนชีพเขา?” เมิ่งซูเอียงคอมองเขา
“อืม” หลิงชิงเจวี๋ยว่า “ร่างมันไม่มีแล้ว ข้าก็เลยปั้นร่างให้มันใหม่”
นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งเล็กน้อย “เดิมทีมันสูงแค่หนึ่งเมตรหก ข้าปั้นให้มันสูงหนึ่งเมตรเจ็ด”
“คุณเปลี่ยนรูปร่างคนอื่นได้ด้วยหรือ?” เมิ่งซูตกตะลึง
“ก็ร่างที่ข้าปั้นขึ้นมาเอง ทำไมข้าจะเปลี่ยนไม่ได้?” หลิงชิงเจวี๋ยปลูกดอกไม้เสร็จแล้วลุกขึ้น สีหน้ามีความเกียจคร้านเล็กน้อย