หลังจากพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้านเรียบร้อยแล้ว เมิ่งซูก็ไปหาหลิงชิงเจวี๋ย
เด็กหนุ่มมีทีท่าสบาย ๆ ไร้ผู้คนอยู่รอบข้าง อยู่อย่างเงียบ ๆ ในโลกของตัวเอง
เขานึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่หลิงชิงเจวี๋ยเพิ่งบอกกับเขา ในป่าเวทมนตร์มีแร่อยู่ชนิดหนึ่งชื่อแร่เงินเข้มข้น
นั่นคงเป็นของขวัญค่าความชอบของหลิงชิงเจวี๋ยสินะ?
เมิ่งซูนั่งลงข้างหลิงชิงเจวี๋ยอย่างเงียบงัน ครู่หนึ่งจึงถามว่า "หลิงชิงเจวี๋ย ถ้าผมทำให้ค่าความชอบของนายถึงสี่สิบแล้ว นายจะยอมให้ผมรู้เรื่องในอดีตของนายไหม?"
"...หมายความว่ายังไง?" หลิงชิงเจวี๋ยไม่เข้าใจความหมายของเขา
ในโลกนี้ ทุกคนล้วนมีความลับ
หากอยากสำรวจความลับนี้ ก็ต้องทำให้ค่าความชอบถึงข้อกำหนดหนึ่ง
แน่นอน ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่ตัวละครจะบอกความลับออกมาด้วยตัวเอง
เมิ่งซูอธิบายอย่างงุ่มง่าม "ค่าความชอบถึงสี่สิบ ตามที่กฎหมายกำหนดไว้ นายก็ต้องบอกอดีตของนายให้ผมรู้..."
เขาก้มศีรษะลง ผมสีแดงที่ค่อนข้างยาวตรงหน้าผากบังดวงตาของเขาไว้ มองไม่ชัดถึงสีหน้า ดูเย็นชาขึ้นมาลอย ๆ
"ถ้านายยังไม่คิดจะบอกผม ผมก็ยังจะไม่ส่งของขวัญให้นายก่อน รอให้นายพร้อมแล้ว ผมค่อยส่งให้นาย"
หลิงชิงเจวี๋ยอึ้งไปชั่วขณะ
คนคนนี้เป็นคนโง่หรือไง?
กฎหมายให้สิทธิพิเศษแก่เขา แต่เขากลับไม่ใช้!
เมิ่งซูไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของเขา เอาแต่พูดต่อไป "ผมเองก็สงสัยอดีตของนายจริง ๆ แหละ แต่ผมหวังว่านายจะเต็มใจบอกผมเอง ไม่อย่างนั้น...ก็อย่าได้เอ่ยถึงเลย"