เล่นตลกกันพอแล้ว เมิ่งซูเก็บเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้ววกกลับเข้าประเด็นเดิม “นายไม่ได้ลืมว่าชั้นใต้ดินเก็บยาปรุงไว้อยู่ใช่ไหม ยาพวกนั้นล้ำค่าเกินไป นายควรจัดการด้วยตัวเองดีกว่า”
เขาพูดคำนี้อย่างซื่อตรงและจริงใจ โดยไม่รู้เลยสักนิดถึงความรู้สึกของหลิงชิงเจวี๋ย
หลิงชิงเจวี๋ยหายใจถี่ขึ้น เขาทำเอาโกรธจนแทบคลั่ง “ข้าบอกว่า ข้าไม่เอาทั้งหมดแล้ว”
เมิ่งซูเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ “แต่ของพวกนั้นมันน่าจะสำคัญมากนะ!”
นี่จะต้องให้เขากระชากหูเมิ่งซูแล้วตะโกนว่า “ของพวกนี้ข้าให้เจ้าทั้งหมด! ข้าแค่หาข้ออ้าง! เจ้าพวกโง่เง่ารีบคุกเข่าขอบคุณข้าเดี๋ยวนี้!” ถึงจะได้เรื่องหรือไง
เจ้าคนโง่นี่ไม่คิดเลยสักนิดหรือว่าเขาจงใจ
หลิงชิงเจวี๋ยเกลียดพวกชายแท้ขึ้นมาอีกครั้ง สมองเรียบกว่าไข่ไก่อีก เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็คิดไม่ตก
“สำหรับข้า มันเป็นขยะทั้งนั้น”
เมิ่งซูยังคงดื้อดึงกับเขา “นายไม่ไปดูหน่อยหรือ ยาเยอะขนาดนั้น นายต้องเสียเวลาไปมากแน่ๆ...”
“ข้าบอกว่าไม่เอาแล้วไง!” หลิงชิงเจวี๋ยใบหูแดงก่ำ น้ำเสียงดุดันขึ้นมาก “เจ้าจะจัดการยังไงก็จัดการ จะทิ้งจะขายก็ตามใจ ทำไมต้องตามตื๊อถามข้าด้วย”
ราชันแมวเหมียวผู้สูงศักดิ์ให้ของขวัญมนุษย์ มนุษย์ก็ควรคุกเข่าลงขอบคุณทันที แล้วโห่ร้องว่าราชันแมวเหมียวทรงพระเจริญ ทำไมมัวแต่ยืนพล่ามอยู่นั่น
คนอื่นอยากได้ เขายังไม่ให้เลย!