สุดท้ายก็ปิดบังสวี่หลินโจวไม่ได้อยู่ดี
ตามที่เมิ่งซูคาดไว้ เขาลุกขึ้นอาละวาดจะไปให้ได้ทันที ปากก็พึมพำประโยคที่เมิ่งซูฟังไม่เข้าใจอยู่หลายคำ
นายกสมาคมข้าง ๆ จึงหวังดีแปลให้ว่า “เขาบอกว่าถ้าคุณไม่พาเขาไป เขาจะไปแขวนคอตายหน้าบ้านคุณ”
“….”
เมิ่งซูจึงพาเขาไปด้วย
ก่อนออกเดินทาง นายกสมาคมยัดยาปรุงให้เขาสองขวด “นี่คือยารักษา ใช้แล้วฟื้นฟูเลือดได้ แต่ใช้ไม่ได้กับบาดแผลถึงตาย”
ยารักษาเป็นสีแดง
เมิ่งซูรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก จึงใช้ระบบตรวจดูส่วนประกอบ
[ยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับกลาง ใช้แล้วเพิ่มพลังชีวิต 20 หน่วย]
[ราคาต่อขวด 10000]
“ช่วยผมดูหน่อยว่ายาขวดนี้มีประโยชน์อะไร” เมิ่งซูกล่าวขอบคุณ แล้วนำยาปรุงออกจากช่องเก็บของ ยื่นส่งให้อย่างระวัง
นายกสมาคมหยิบขึ้นมาดูพักหนึ่ง เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “นี่คือยาคืนชีพ ถ้าศพยังอยู่ ใช้แล้วฟื้นคืนชีพเลือดเต็มทันที แต่ถ้ายังไม่ตายแล้วดื่มเข้าไป จะฟื้นฟูเลือดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์”
เขาเดาเจ้าของยาได้อย่างรวดเร็ว “ในนี้มีแค่หลิงชิงเจวี๋ยคนเดียวที่มีฝีมือถึงขั้นนี้ เขาขายให้เจ้าเท่าไหร่”
ไม่ได้คิดเงิน
เมิ่งซูไม่กล้าส่งเสียง “ก็…ราคาปกติ”
“เจ้ามีสิบล้านแท้ ๆ ทำไมไม่ซื้ออาวุธดี ๆ ให้ตัวเองสักชิ้น กลับไปซื้อยาคืนชีพ”
นายกสมาคมมองเขาด้วยสายตามองคนโง่ “การป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี!”
“ผม…” เมิ่งซูจะมีเงินได้ยังไง
อสูรเวทระดับต่ำในป่าเวทมนตร์นั่น เขาต้องฆ่าอีกกี่ตัวถึงจะรวบรวมได้ครบสิบล้าน
เขาถือยาไว้ไม่กล้าแม้แต่จะใช้ “ถ้าผมเอามันไปขาย…”