หลิงชิงเจวี๋ยไม่ยอมแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ขนตาทอดเงาบนใบหน้า น้ำเสียงเกียจคร้านแหบพร่า "แค่ทำส่ง ๆ ไปอย่างนั้นแหละ"
"นายเป็นคนแรกที่ซักเสื้อผ้าให้ผมนอกจากแม่ของผม" นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเมิ่งซูกระสับกระส่ายขยี้เข้าหากัน รอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนถูกบีบออกมา "ขอบคุณนะ"
หลิงชิงเจวี๋ยถึงยอมชายตามองเขา
แล้วก็ให้คำประเมินที่เย็นชา
"ไร้สาระ"
เมิ่งซูไม่สนใจท่าทีของเขา ลูบจมูกแล้วยิ้มเขิน ๆ "พรุ่งนี้ผมจะไปหางานทำในเมือง จะพยายามหาเงินมาคืนนาย แล้วก็งานบ้านอะไร ผมทำได้หมด ผมทำเป็นทุกอย่าง"
"ไม่จำเป็น"
สายตาของหลิงชิงเจวี๋ยยังคงจับจ้องอยู่ที่ม้วนหนังสือ น้ำเสียงเรียบเฉย "อย่าไปยุ่งกับของของฉัน ถ้านายอยากขอบคุณจริง ๆ ก็รีบเก็บของย้ายออกไป"
"ผมจะรีบจัดการ" เมิ่งซูพูดด้วยความจริงใจ
เขาเองก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่นาน ความเป็นส่วนตัวของหลิงชิงเจวี๋ยสูง ของเขาเองก็เช่นกัน
เรื่องข้ามภพมาช่างประหลาดเกินไป ไม่ได้ให้เวลาเมิ่งซูตั้งตัวเลย
เขาทำได้แค่ทำตามคำแนะนำ ดักดานอยู่ข้างกายหลิงชิงเจวี๋ยอย่างหน้าด้าน ๆ
พอเขาปรับตัวกับโลกนี้ได้แล้ว ไม่ต้องให้หลิงชิงเจวี๋ยไล่ เขาก็จะรู้แก่ใจแล้วรีบไสหัวไปเอง
อ่านม้วนหนังสือจบแล้ว หลิงชิงเจวี๋ยก็ยืดตัวตรง ม้วนหนังสือกลับเข้าไปใหม่ แล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือ วางมันเข้าไป
เมิ่งซูเดินตามหลังเขา แววตาเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ "ม้วนหนังสือพวกนี้เกี่ยวกับอะไรเหรอ? เป็นเวทมนตร์หรือเปล่า?"