เมิ่งซูอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เขาไม่ได้คาดหวังให้ตัวเองหล่อเลิศเลออะไร แค่ขอให้ดูเป็นคนก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?
หลิงชิงเจวี๋ยปั้นเขาจนอัปลักษณ์สุด ๆ ถึงขนาดดูไม่ออกเลยว่าเป็นรูปร่างมนุษย์
นี่มันการแก้แค้นชัด ๆ
"นายทำให้ดอกไม้ฉันตาย คนอย่างนายน่ารังเกียจที่สุด" หลิงชิงเจวี๋ยดึงผมบนหัวเขาจนเกลี้ยงกลายเป็นหัวล้านพลางบ่นไปด้วย "โทษนายคนเดียว ทำดอกไม้ฉันตาย ฉันจะถอนผมให้นายหมดเลย ให้นายตายตามดอกไม้ฉันไป"
เมิ่งซูมองดูตัวเองยิ่งเปลี่ยนก็ยิ่งอัปลักษณ์ น้ำตาแทบไหลอยู่แล้ว "หลังจากคืนชีพฉันจะซื้อมาให้นายใหม่! อย่าดึงแล้ว อย่าดึง ขอไว้ให้ฉันบ้างเถอะ!"
"ฉันไม่เอาดอกไม้ของนายหรอก นายไม่ใช่แฟนฉัน"
หลิงชิงเจวี๋ยยังดึงผมเขาต่อไป ช่างใจร้ายเหลือเกิน "ฉันเป็นตัวละครที่เล่นด้วยได้ ฉันไม่มีแฟน"
"ไว้ให้บ้าง ขอร้องนาย ไว้ให้บ้าง"
เมิ่งซูแทบจะคุกเข่าให้เขาแล้ว "หัวหลุดได้ เลือดตกได้ แต่ทรงผมห้ามยุ่งนะ!"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ยอมฟัง "แล้วยังเที่ยวไปเกาะแกะคนอื่น ต่อหน้าฉันยังไปขอร้องให้คนอื่นอีก? ฉันจะเปลี่ยนนายให้เป็นตัวประหลาด ดูสิว่าใครจะยังชอบนายอีก"
"ฉันอัปลักษณ์ขึ้นมา นายมองฉันก็ไม่สบายใจเหมือนกัน" เมิ่งซูเกือบจะร้องไห้เพราะโฉมใหม่ตัวเองแล้ว "เหมียวเหมียว ฉันผิดไปแล้ว คราวหน้าไม่กล้าแล้ว นายปั้นให้ฉันดี ๆ หน่อย ขอร้องนาย"