แม้หลิงชิงเจวี๋ยจะตั้งใจเพิ่มเนื้อให้กับรูปร่างของเมิ่งซูแล้ว แต่เวลาสัมผัสก็ยังคงรู้สึกผอมบาง กระดูกเห็นชัด
ฝ่ามือของหลิงชิงเจวี๋ยค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเขา สัมผัสถึงแนวกระดูกสันหลังทีละข้อ มือสองข้างค่อย ๆ บีบเอวของเขาเบา ๆ พลางถามเสียงต่ำว่า "ข้าเพิ่มเนื้อให้เจ้าแล้ว เหตุใดยังผอมเช่นนี้อีก"
เมิ่งซูถูกเขาจับจนจั๊กจี้ หัวเราะแล้วตอบว่า "ท่านเทียบกับตอนที่ข้าป่วย ต่อให้เพิ่มเนื้อ ก็ได้แค่รูปร่างค่อนข้างผอมเท่านั้น"
"อย่างนี้นี่เอง"
หลิงชิงเจวี๋ยพลาดท่าไปสัมผัสก้นของเขาเข้า เพียงแค่ครั้งเดียว ก็ตกใจจนรีบหดมือกลับ
เมิ่งซูคนนี้หนังหนาไม่รู้สึกรู้สา ถูกจับสองสามทีก็ไม่มีปฏิกิริยา ยืนเปลือยกายอยู่ตรงนั้น หน้าไม่แดงด้วยซ้ำ
เดิมทีหลิงชิงเจวี๋ยอยากจะหยอกล้อเมิ่งซู แต่เมิ่งซูไม่มีปฏิกิริยา ตัวเองกลับแม้แต่จะมองก็ไม่กล้าอีก
เป็นเมิ่งซูที่ต้องแนบชิดเขาอีก ร่างกายที่สร้างขึ้นใหม่พิงอยู่บนตัวเขา ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้าง มองเขาด้วยรอยยิ้มระรื่น
"เหมียวเหมียว ขอบใจท่านยิ่ง" เมิ่งซูเงยหน้าขึ้น อยากจะจูบริมฝีปากของหลิงชิงเจวี๋ยโดยสัญชาตญาณ