เมิ่งซูเงยหน้าขึ้น ตอบรับจูบนี้
เขากอดเอวของหลิงชิงเจวี๋ย เผยความโหยหาที่ไม่ค่อยได้เห็น "อย่าเพิ่งรีบไปเลย อยู่กับฉันอีกสักวัน... พรุ่งนี้ค่อยไปได้ไหม ฉันมีเรื่องมากมายจะบอกนาย นายเพิ่งฟื้นความทรงจำ จะรีบจากไปแล้วหรือ"
คำขอแบบนี้ทำให้หลิงชิงเจวี๋ยพึงใจยิ่ง พยักหน้าอย่างสงวนท่าที "ก่อนฟ้าสางข้าต้องไป"
"งั้นฉันไปส่งยาให้เจียเจาก่อน แล้วเรากลับบ้านกันเถอะ!" เมิ่งซูดึงข้อมือเขาอีกครั้ง พาเดินเข้ากิลด์นักผจญภัย
ในช่องเก็บของเขายังมีน้ำยาเพิ่มเลือดอีกไม่น้อย ยัดใส่มือเจียเจาไปสิบขวด "เหมียวเหมียวบอกว่ากินเจ้านี่รักษาตาของเจ้าได้ กินเยอะ ๆ"
เจียเจากอดน้ำยาเพิ่มเลือดไว้ แต่ในใจกลับมีเพียงความคิดเดียวว่า รวย! แล้ว!
รอให้เมิ่งซูจากไป เขาจะเอาพวกน้ำยานี้ไปขายทิ้ง
เมิ่งซูมองทะลุความคิดเขาในพริบตา "ข้าบอกเจ้านะ เหมียวเหมียวพรุ่งนี้จะเปิดชั้นที่สองของหอคอยราชาอสูร ถ้าเจ้าอยากปกป้องอ่าวจันทรา ก็อย่าเป็นคนตาบอด"
เจียเจาเก็บน้ำยาในทันที "พรุ่งนี้จะเปิดชั้นที่สองเลยหรือ"
"ใช่ เราตั้งใจจะยุติวัฏสงสารนี้ เข้าสู่วันที่สอง"
เจียเจาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ท่านตั้งชั้นที่สองของหอคอยราชาอสูรไว้ที่ใด"
หลิงชิงเจวี๋ยตอบ "ก็ที่อ่าวจันทราเช่นกัน อยู่ภายในป่าเวทมนตร์ ใช้อาร์เรย์ส่งผ่านก็เข้าไปได้"
"ท่านจ้องแต่จะทำลายอ่าวจันทรางั้นหรือ" เจียเจาหน้าบูด "ไปก่อกวนที่อื่นไม่ได้หรือ"