เมิ่งซูร้องออกมาอย่างเกินจริง “พอใจ พอใจสิ! จะไม่พอใจได้ยังไง! ฝันสูงสุดของผมก็คือการได้แต่งงานกับคุณนี่แหละ!”
หลิงชิงเจวี๋ยปล่อยมือ แต่ยังคงงอนอยู่ “ถ้าไม่มีรางวัลก็จะไม่ช่วยผมงั้นเหรอ?”
“ช่วย แน่นอนว่าต้องช่วย!” เมิ่งซูรีบตบอกให้คำมั่น “ต่อให้คุณจะเก็บค่าเข้าชม ผมก็จะไปช่วยคุณ”
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเจียเจาก็เป็นประกาย ตบต้นขาฉาด “ความคิดดีนี่! ใครจะมาโจมตีหอคอยราชาอสูร พวกเราก็เก็บค่าเข้าชมจากพวกมันซะ! นี่มันเส้นทางแห่งความร่ำรวยชัดๆ!”
ไม่ใช่แค่เมิ่งซู แม้แต่หลิงชิงเจวี๋ยยังตกตะลึง ร้องถามพร้อมกันว่า “จนจะบ้าตายอยู่แล้วรึไง?”
เจียเจาหน้าด้านทนราวกับเปลือกไม้ “อย่าเคร่งครัดนักสิ ยังไงของรางวัลในหอคอยราชาอสูรก็ถูกแจกจ่ายโดยกฎหมายอยู่แล้ว คุณจะได้ไม่ขาดทุน คนมากมายอยากจะมาโจมตีหอคอยราชาอสูร ในเมื่อพวกเขาอยากจะมา เราก็เก็บค่าเข้าชมจากพวกเขา ไม่นานก็รวยเละ”
เส้นเอ็นบนหน้าผากหลิงชิงเจวี๋ยเต้นตุบ “อิ่มจนไม่มีอะไรทำรึไง?”
“คิดดูสิ หอคอยราชาอสูรน่ะหายากขนาดไหน! นั่นมันสถานที่ท่องเที่ยวหายากเชียวนะ ร้อยปีถึงจะพบสักครั้ง กว่าจะปรากฏตัวออกมาได้ตั้งยาก ไม่เก็บเงินหน่อยได้ไง?”
เจียเจาตกลงไปในหลุมเงินตราจนมิดหัวแล้ว ถูมือไปมา กระตือรือร้นอยากลอง “คุณตั้งเงื่อนไขการโจมตีหอคอยราชาอสูรให้ต้องใช้บัตรผ่านเข้าชม ต่อไปเมิ่งซูก็ไม่ต้องวิ่งรอกหาเงินมาเลี้ยงคุณแล้ว แถมยังได้อยู่เป็นเพื่อนคุณมากขึ้นอีก ดีไม่ดีล่ะ?”
เมิ่งซูแทบอยากจะชูนิ้วโป้งให้เขาเลย