เมิ่งซูโอบรับเขาอย่างเป็นธรรมชาติ หลงเชื่อคำพูดนั้น “ตัวเขาตั้งใหญ่ เจ้ามองไม่เห็นเขาได้ยังไง”
“ไม่ใช่ขยะอะไรก็เข้าตาข้าได้” หลิงชิงเจวี๋ยกล่าว “ข้าเกียจมองเขาด้วยซ้ำ”
วิญญาณของสวีชิงเฟิงที่กำลังจะสลาย ส่งเสียงร่ำไห้โหยหวน “เมิ่งซู เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้ยังไง? ความดีที่ข้าเคยทำกับเจ้าในอดีต เจ้าลืมหมดแล้วหรือ? ถ้าไม่มีข้า เจ้าไม่มีทางหาเงินได้ทั้งชาติ!”
เขาพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ “ข้ายังมีเมียมีลูก ถ้าข้าตายพวกนางจะอยู่ยังไง? ต่อให้เจ้าเกลียดข้า ก็ต้องเห็นแก่พวกนางบ้างนะ!”
เมิ่งซูนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าวางใจเถอะ หลังจากเจ้าตาย พวกนางจะได้รับมรดกของเจ้า ข้าเอาชีวิตเจ้าก็พอ พวกนางใช้มรดกของเจ้าอยู่ได้อย่างสุขสบาย”
เขาหยีตาลง “ข้าจะไม่ฆ่าล้างโคตร”
เมื่อเห็นว่าหนทางนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ สวีชิงเฟิงก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง “นี่เงินของข้า ข้ายังใช้ไม่หมดเลย ข้าลำบากแทบตายกว่าจะมีชีวิตแบบนี้—”
หลิงชิงเจวี๋ยหมดความอดทน ตบหน้าเขาอีกฉาดหนึ่ง
“เมิ่งซู” หลิงชิงเจวี๋ยถาม “เจ้ายังมีอะไรอยากพูดกับเขาอีกไหม?”
เมิ่งซูนิ่งไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว”
“เช่นนั้นข้าพาเจ้ากลับอ่าวจันทรา” หลิงชิงเจวี๋ยจับมือเขา “ไปกันเถิด”
เมิ่งซูหันกลับไปมองสวีชิงเฟิงแวบหนึ่ง
ชายผู้นี้คุกเข่าอยู่บนพื้น เฝ้าดูศพของตัวเอง ร่างเลือนรางลงทุกที จวนจะสลายไปตามสายลม