ราตรียิ่งดึกดื่น เมิ่งซูอ่อนล้าเต็มที ถูกหลิงชิงเจวี๋ยอุ้มไปอาบน้ำในห้องน้ำลวก ๆ พอกลับมาถึงห้องนอน หัวเพิ่งแตะหมอนก็หลับไป
หลิงชิงเจวี๋ยนั่งอยู่ขอบเตียง ลมหายใจค่อย ๆ สงบลง
นิ้วมือไล้แก้มเมิ่งซู แผ่วเบาราวกับมดไต่
เมิ่งซูไม่มีปฏิกิริยาอะไร ยังคงหลับสนิท
หลิงชิงเจวี๋ยปัดผมปรกหน้าผากของอีกฝ่ายออก ก้มลง ประทับจูบแผ่วเบาลงบนกลางหน้าผากเขา
ต้องบอกว่าเมิ่งซูฟื้นระดับอาชีพแล้ว พละกำลังเพิ่มขึ้นไม่น้อย กว่าจะทำให้เขาหมดแรงจนหมดสติได้นี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ หลิงชิงเจวี๋ยไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย ถึงทำให้เขาสลบไปก่อนรุ่งสาง
หลิงชิงเจวี๋ยไม่อยากให้เมิ่งซูยังตื่นอยู่ตอนที่เขาจากไป
เขาไม่อยากจากไปเลย
อีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืน หลิงชิงเจวี๋ยรู้ว่าตัวเองอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ก่อนจากไป ได้ลบลอยกัดบนร่างเมิ่งซู เหลือไว้เพียงร่องรอยบนหลังคอ
“ข้าต้องไปแล้ว” น้ำเสียงหลิงชิงเจวี๋ยแหบพร่า เหมือนพูดกับตัวเอง “ถ้าเจ้าตื่น ข้าคงไม่อยากไปอีก”
เขามั่นใจมากว่าเมิ่งซูหลับแล้ว ถึงกล้าพูดถ้อยคำเช่นนี้ออกมา
“เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว เจ้าต้องรีบมาช่วยข้า ไม่อย่างนั้น…”
หลิงชิงเจวี๋ยเว้นไปครู่หนึ่ง เอ่ยประโยคหนึ่งออกมา “ข้าจะกลัว”
เขาสูดลมหายใจลึก กล้ำกลืนความไม่ยินยอมทั้งหมดกลับลงคอ ห่มผ้าห่มให้เมิ่งซูให้ดี แล้วหอมแก้มอีกฝ่ายทีหนึ่ง “ข้าไปแล้ว ราตรีสวัสดิ์”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่มีทางทำลายบ้านของตัวเอง เบื้องหน้าปรากฏประตูมิติขึ้น เขาหันกลับมามองเมิ่งซูอีกครั้ง อาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง ก่อนยกเท้าก้าวเข้าประตูมิติ
หอคอยราชาอสูรปรากฏสู่โลกา
ทันทีที่เลยเที่ยงคืน ม่านเมฆครึ้มที่ทับถมบนขอบฟ้าก็สลายไป