รักและปรารถนา
หลิงชิงเจวี๋ยกรามแน่น สุดท้ายก็เบือนหน้าหนี "ดี ฉันจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง"
เขาเปิดใช้อักขระเวทมนตร์อีกครั้งด้วยสีหน้าเย็นชา วิญญาณส่วนที่หกก็ถูกเรียกมาในไม่ช้า
วิญญาณนี้มีนามว่า อมตะ ตรงกับอารมณ์ "ความรัก"
หลิงชิงเจวี๋ยคว้าวิญญาณนี้ไว้ แล้วอ่านความทรงจำของเมิ่งซูด้วยสีหน้าหมองคล้ำ
ครานี้เขามาถึงอ่าวจันทรา
ยามพลบค่ำ ท้องฟ้าของอ่าวจันทราถูกแต่งแต้มด้วยสีอบอุ่น อากาศฤดูร้อนค่อนข้างอบอ้าว แต่พอลมพัดผ่านก็เย็นสบายขึ้นไม่น้อย
เมิ่งซูนั่งอยู่ริมทะเลสาบ มีชาวบ้านอ่าวจันทรานั่งอยู่ข้างๆ หลายคน กำลังตกปลากันเป็นกลุ่ม
ต้องบอกว่าเมิ่งซูวันนี้โชคดีราวกับมีขี้หมาเหยียบ ชาวบ้านคนอื่นไม่มีใครได้ปลาสักตัว แต่เขากลับตกได้ติดๆ กันหลายตัว จนคนรอบข้างพากันอุทาน
"ท่านกล้าตกปลาก็เก่งขนาดนี้!"
"เมื่อกี้ปลาสีแดงก่ำใช่ไหม หางนั่นสวยจริง!"
เมิ่งซูสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สะอาดตัวหลวม ยิ้มจนตาหยี สะใจจนตบต้นขาตัวเอง "วันนี้โชคดีจริง"
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องเขา ไม่กะพริบตา
รอยยิ้มที่เจิดจ้าเหลือเกิน
ใกล้ค่ำแล้ว ผู้คนก็แยกย้าย โบกมือลากัน "ไว้คราวหน้านัดกันใหม่นะ"
"โอ๊ย ตกได้ปลาแค่ตัวเดียว"
"ท่านกล้าตกได้ตั้งหลายตัวนี่! เก่งจริง!"
เมิ่งซูเม้มปากยิ้ม "ไว้คราวหน้านัดกันใหม่"
เขายกถังปลาเป็นๆ ใบใหญ่ หันหลังจากไปจากริมทะเลสาบ
หลิงชิงเจวี๋ยแววตาหม่นหมอง เขาอยู่ที่นี่ดูเมิ่งซูตกปลาสามชั่วโมง ระหว่างนั้นไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด