หลิงชิงเจวี๋ยไม่เคยถูกใครชมแบบนี้มาก่อน เขาเป็นแมวตัวน้อยที่อายุยังน้อย จะทนต่อการแหย่แบบนี้ได้อย่างไร ใบหน้าร้อนผ่าว จึงรีบเบือนหน้าหนี พึมพำเบา ๆ "พูดจาหวานเลี่ยน..."
ยังดีที่ในห้องไม่ได้เปิดไฟ เมิ่งซูจึงมองไม่เห็นรอยแดงบนใบหน้าของเขา
เมิ่งซูเม้มริมฝีปากยิ้ม หลุบตาลงพูดว่า "ข้าไม่เคยเรียนหนังสือ จะพูดจาหวานเลี่ยนเป็นได้อย่างไร? ล้วนเป็นความจริงใจทั้งนั้น"
มนุษย์เจ้าเล่ห์มากมาย
มนุษย์ชอบหลอกล่อแมวน้อย
มนุษย์... มนุษย์ก็ดูเหมือนจะไม่เลวนัก
หลิงชิงเจวี๋ยโน้มน้าวใจตัวเองสำเร็จแล้ว แสร้งทำเป็นดูทีวี "ข้าไม่เชื่อหรอก"
เมิ่งซูยังคงยิ้ม หยิบถุงมิติออกมา ยื่นใส่มือของหลิงชิงเจวี๋ย
"เหรียญทองในนี้คงพอให้เจ้าใช้แล้ว ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยวิ่งเต้นอะไร บอกข้าแค่คำเดียวก็พอ"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้เปิดถุงมิติดูจำนวนเงิน วันนี้เขาใช้กระจกถ่ายทอดส่องดูเมิ่งซูตลอด รู้ดีอยู่แล้วว่าคนผู้นี้ทำอะไรบ้าง
ในใจเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ยาปรุงพวกนั้นคือของที่เขามอบให้เมิ่งซูเอาไว้ปกป้องชีวิต แต่ผลสุดท้ายเมิ่งซูกลับขายมันไปเพื่อเขา
รู้อย่างนี้จะปรุงเพิ่มอีกสักสองสามขวด
เมิ่งซูมองออกถึงอารมณ์ที่เขาซ่อนไว้ ค่อยๆ ดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ "เป็นอะไรไปหรือ?"
"...หนึ่งพันล้านนี่มากไหม?"
เมิ่งซูแสร้งทำเป็นโกรธ "แน่นอนว่ามากสิ ต่อไปห้ามอ้าปากขอมากมายแบบนี้อีกนะ ถ้าทำอีกก็เข้าข่ายไร้เหตุผลแล้ว"
"ยาปรุงพวกนั้นทำไมท่านไม่เก็บไว้ใช้เอง?"
เมิ่งซูยิ่งประหลาดใจ "นั่นท่านให้ข้าไม่ใช่หรือ?"
ไม่งั้นล่ะ!
หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกทั้งขำทั้งโมโห หลุบตาลง "แล้วท่านคิดว่าข้าให้ยาปรุงท่านไปทำไม? ให้ท่านเก็บไว้แทนข้าหรือ?"
เมิ่งซูเหมือนจะถูกเซอร์ไพรส์เล่นงานเข้าอย่างจัง ทุกเซลล์ในร่างกายเปล่งเสียงร่ำร้องถึงความสุขสันต์ มุมปากเขาค่อยๆ ยกขึ้น หางเสียงลากยาว "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"