ทะเลสาบถูกสายลมแรงปะทะจนลืมตาไม่ขึ้น เขายกแขนขึ้นบังลม เสียงพูดถูกพัดจนขาดวิ่น “นั่นคือ ... วิญญาณฟ้า”
หลิงชิงเจวี๋ยพยักหน้าเล็กน้อย ดึงวิญญาณนั้นแล้วค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปในวิญญาณมนุษย์ของเมิ่งซู
วิญญาณทั้งสองผสานกัน แต่กลับเกิดการต่อต้าน หลิงชิงเจวี๋ยจึงเสกคาถาในทันที ไม่ให้วิญญาณทั้งสองแยกจากกันอีก
เมื่อวิญญาณฟ้าถูกเรียกคืน เมิ่งซูก็กระพริบตาเชื่องช้า ตอนนี้เขาได้ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมาแล้ว
หัวใจของหลิงชิงเจวี๋ยกระตุกวูบ
เขารีบเก็บพายุร้าย กลัวว่าลมจะพัดวิญญาณของเมิ่งซูกระจายหายไป แล้วเอียงตัวบังไว้ “เมิ่งซู?”
เมื่อได้ยินเสียงของเขา เมิ่งซูก็เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย แม้ดวงตาจะสดใสขึ้นแล้ว แต่กลับไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
คนคนนี้อ้าปากเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
หลิงชิงเจวี๋ยขมวดคิ้วมุ่น ก้มตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน “เจ้าเมินข้าหรือ?”
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ทะเลสาบมองไม่เห็นวิญญาณของเมิ่งซู แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ “วิญญาณของเขาไม่สมบูรณ์ เจ้าพูดกับเขา เขาย่อมไม่เข้าใจ ต้องเรียกวิญญาณดินของเขากลับคืนมา ถึงจะตอบสนองเจ้าได้”
“แมวน่ารำคาญจริง” หลิงชิงเจวี๋ยยืดตัวขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แล้วหันกลับไปมองกฎหมาย “เฮ้ เจ้าไปปกป้องวิญญาณเขา ข้าจะเรียกวิญญาณต่อไป”
กฎหมายผู้ต่ำต้อยนอบน้อมยอมตามเข้าไปขวางหน้าเมิ่งซู แล้วลงแสงสีทอง ปกป้องเมิ่งซูไว้อย่างแน่นหนา
มันไม่เคยแม้แต่ฝันว่า ตัวเองจะมีวันถูกลูกแมวตัวหนึ่งรังแก
หลิงชิงเจวี๋ยลงอาคมอีกครั้ง คราวนี้ลมฝนยิ่งโหมกระหน่ำ วิญญาณที่ล่องลอยต่างถูกดึงดูดเข้ามา
ท่ามกลางฝูงวิญญาณ หลิงชิงเจวี๋ยเหลือบเห็นวิญญาณดินของเมิ่งซูได้ในพริบตา