แมวตัวใหญ่จัง
น้ำตาของเมิ่งซูไหลกลับไปด้วยความตกใจ เขายื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ลูบไปที่ขนตรงหน้าอกของเหมียวเหมียว นุ่มละเอียดน่าสัมผัส
แมวตัวใหญ่ขนาดนี้ เอาหน้าซุกได้เลยใช่ไหมนะ
เขาค่อย ๆ เข้าไปใกล้เหมียวเหมียว แล้วซุกหน้าลงบนอกของเหมียวเหมียว น้ำตาไหลเปียกขนตรงหน้าอกของเหมียวเหมียวอย่างรวดเร็ว
เหมียวเหมียววางคางลงบนศีรษะของเมิ่งซู ใช้อุ้งมือข้างหนึ่งว่างตบหลังของเมิ่งซู ปลอบโยนเขาอย่างงุ่มง่าม
เมิ่งซูยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ความรู้สึกเหล่านี้เขาอัดอั้นมานานเกินไป ตอนนี้ระเบิดออกมาพร้อมกัน น้ำตาไหลจนเช็ดไม่หมด แม้แต่ตัวเขาเองยังประหลาดใจ
อดทนฝ่าฟันมานานหลายปีขนาดนี้ แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวของหลิงชิงเจวี๋ยก็ทำให้เขาร้องไห้จนน้ำตาแตก
เขาใช้แขนทั้งสองข้างกอดคอของเหมียวเหมียว สูดน้ำมูก เช็ดน้ำตาลงบนขนสะอาดของอีกฝ่ายจนหมด
"ขอโทษนะ... ขอโทษนะ... รอฉันมานานมากเลยใช่ไหม"
เหมียวเหมียวพูดว่า "ไม่ได้รอ ฉันไม่รู้จักเธอ"
"เหมียวเหมียว ฉันใช้ชีวิตได้แย่มาก ไม่มีบ้านหลังเล็ก ๆ ที่สวยงาม ไม่มีอาหารอร่อย ๆ ให้อะไรเธอไม่ได้เลยสักอย่าง..." เมิ่งซูพรวดพราดระบายความคับแค้นใจในช่วงหลายปีที่ผ่านมา "ตอนที่เธอไม่อยู่ พวกเขาก็รังแกฉัน ฉันมันขี้ขลาด ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลย แล้วก็ไม่ได้แก้แค้นกลับไปด้วย... ฉันไม่อยากตาย ฉันรู้สึกเจ็บปวดมาก ฉันกลัวว่าจะไม่ได้พบเธออีก..."