เมิ่งซูเห็นท่าทางเขาก็อดขำไม่ได้ จึงดึงเขาออกจากอ้อมอกของตัวเอง ก้มตัวลงถามว่า “คิดถึงพี่ขนาดนั้นเลยหรือ”
สวี่หลินโจวเขิน ๆ ยิ้ม มือกอดอก “กระแอม รู้สึกเหมือนนายจากไปนานเหลือเกิน บางทีอาจเป็นแค่ความรู้สึกของฉันก็ได้”
“นานจริง ๆ นั่นแหละ” เจียเจายักไหล่ “เอาล่ะ อย่าเสียเวลาเลย พี่เมิ่งซูของเจ้ามีธุระกับเจ้า รีบไปช่วยเขาเถอะ”
“ให้ผมทำอะไรหรือ”
เมิ่งซูพูดว่า “เจ้าบัญชาการทุกคนได้ไหม ตอนนี้สนามรบวุ่นวายไปหมด เราจำเป็นต้องมีคนออกคำสั่ง”
สวี่หลินโจวเต็มไปด้วยความงุนงง “ผมหรือ พี่ให้ผมไปบัญชาการพวกเขาน่ะนะ”
“เจ้าสามารถอ้างชื่อพ่อแม่เจ้าได้ ทุกคนรู้จักพ่อแม่เจ้า แน่นอนว่า ไม่ถึงกับต้องให้เจ้าบัญชาการหรอก เราแค่ต้องการคนที่มีชื่อเสียง”
พอได้ยินคนอื่นชมว่าตัวเองมีชื่อเสียง หางของสวี่หลินโจวก็ชูขึ้นสูงลิ่ว “ได้เลย ข้าจะฝืนใจช่วยพวกเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
เจียเจาเสกวิชาวายุถ่ายทอดให้เขา “อีกสักครู่พวกข้าจะบอกเจ้าว่าต้องพูดอย่างไร เจ้าแค่ถ่ายทอดคำพูดก็พอ”
สวี่หลินโจวกว่าจะหาโอกาสแสดงตัวได้ก็ไม่ง่าย รีบตอบตกลงพลางตบอก “รับประกันว่าจะทำภารกิจสำเร็จ”
เป็นไปอย่างที่คิด พอสวี่หลินโจวเผยโฉมหน้า เปิดเผยฐานะของตน ฝูงคนที่แต่เดิมอึกทึกครึกโครมก็เงียบสงบลงไม่น้อย เมื่อเห็นแก่หน้าพ่อแม่ของเขา จึงปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
สวี่หลินโจวอ้างว่าตนได้รับคำบัญชาจากพ่อแม่ ขอความร่วมมือจากเหล่านักผจญภัยทั้งหลาย นักผจญภัยจำนวนมากล้วนเคยได้รับความช่วยเหลือจากพ่อแม่ของเขา จึงยอมให้ความร่วมมือตามธรรมชาติ