ช่วงเวลาที่น่าเศร้าที่สุดของเมิ่งซูเป็นอย่างไร?
หลิงชิงเจวี๋ยลืมตาขึ้น ยังคงเป็นห้องเช่าที่ทรุดโทรมนี้ แสงสว่างส่องไม่เข้ามา ในห้องก็ไม่ได้เปิดไฟ ทำให้ห้องดูมืดทึบและหนักอึ้ง
เขาเห็นเมิ่งซูปราดเดียว
ในห้องมีเพียงเมิ่งซูคนเดียว ใบหน้าซีดเซียว ผมดำยุ่งเหยิงติดอยู่ตามแก้ม สภาพโดยรวมซีดขาว ราวกับเน่าเปื่อยอยู่ในกองขยะแล้ว
เมิ่งซูใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพง ค่อย ๆ ประคองตัวเองยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า
นี่คือตอนที่เขาป่วย
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงชิงเจวี๋ยได้เห็นสภาพตอนป่วยจริง ๆ ของเขา ชั่วขณะถึงกับตะลึงงัน ตั้งสติไม่ทัน
เมื่อครู่เขาเพิ่งเห็นเมิ่งซูที่ฮึกเหิมทะเยอทะยาน หนุ่มแน่น หล่อเหลา มีชีวิตชีวา เพียงชั่วพริบตา เมิ่งซูก็เหี่ยวเฉาเป็นสภาพผีไม่ผีคนไม่คนเช่นนี้
คนคนนี้ก็คือเมิ่งซู
ใบหน้าเหลือแค่เท่าฝ่ามือ ดูมีแต่หนังหุ้มกระดูก สวมเสื้อนอกสีดำที่ดูไม่ค่อยพอดีกับตัว ทั้งร่างดูอับเฉาหมดสิ้นเรี่ยวแรง
สีหน้าเขาแทบจะไร้ความรู้สึก ใช้มือยันกำแพงขยับไปทีละนิด
“นาย ขยับตัวไม่ได้หรือเปล่า? ทำไมถึงเดินแบบนี้?” หลิงชิงเจวี๋ยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมิ่งซูเลย กระทั่งเมิ่งซูป่วยเป็นอะไรเขาก็ไม่รู้
ในตาเมิ่งซูไม่มีประกายแสง การยิ้มกลายเป็นเรื่องยากมากสำหรับเขา
“นายไม่เหลือเงินไว้ให้ตัวเองสักนิดเลยหรือ? ในเมื่อเงินมันสำคัญขนาดนั้น ทำไมนายไม่เหลือไว้ให้ตัวเอง? ตายไปแล้วก็คืนชีพไม่ได้ ทำไมนายไม่ถนอมตัวเอง? ทำไม…ไม่ไปรักษา?”