ใบหน้าขาวเนียนงดงามของเลคเริ่มหม่นหมอง เขาเม้มหน้าหนักแน่น "ยังไงก็ใกล้ตายแล้ว จะคิดมากไปทำไม? เอาแต่คิดถึงคนอื่น..."
"ฮ่าๆ... ไม่เห็นต้องเสียใจเพื่อข้าเลย" เมิ่งซูหัวเราะแผ่วเบา นัยน์ตาไม่สดใสอีกต่อไป เริ่มขุ่นมัว "ก่อนหน้านี้ข้าคิดมาตลอด ว่าถ้ามีใครสักคนที่แคร์ข้าก็คงดี ตอนนี้กลับคิด ว่าถ้าทุกคนไม่แคร์ข้าก็คงดี"
เขาใช้แรงที่มีเพียงน้อยนิดกำมือแน่น กุมอัญมณีและลูกแก้วในฝ่ามือไว้มั่นคง เสียงเบาหวิวดุจเส้นด้าย "ข้ามีลางสังหรณ์... นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ไปโลกนั้น..."
เลคกัดฟันแน่น "เจ้าก็รู้แก่ใจว่าแบกไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังดันทุรังจะไป! ทั้งๆ ที่... ทั้งๆ ที่เจ้าอยู่ได้อีกสามเดือน แต่นี่เพิ่งครึ่งเดือน เจ้าก็..."
ซูบโทรมถึงเพียงนี้
เขาเบือนหน้าหนี น้ำเสียงอู้อี้ "ทำไมต้องทำให้ทุกคนลืมเจ้าด้วย? กว่าจะมีคนจดจำเจ้าได้ ทำไมต้องทำแบบนี้?"
"...เหมียวเหมียว เขาทำอะไรบุ่มบ่าม อาจทำร้ายตัวเองได้" เมิ่งซูหลับตาลงอย่างหมดแรง ค่อยๆ เผยความรู้สึกในใจทีละน้อย "ข้า... ไม่อยากให้เขาเสียใจอีกแล้ว"
แท้จริงแล้วในตอนแรก เมิ่งซูไม่ได้จริงใจกับหลิงชิงเจวี๋ยมากนัก เขาแค่คิดว่าใบหน้าของหลิงชิงเจวี๋ยช่างงดงามเหลือเกิน หล่อจนขาอ่อน แค่เห็นก็เกิดตัณหา คิดว่าก่อนตายขอเล่นสนุกแบบไร้ความรับผิดชอบเสียหน่อย
เขาคิดว่า ข้าซวยมามาทั้งชีวิต ก่อนตายทำร้ายสักคนหนึ่ง พระเจ้าคงให้อภัยข้าใช่ไหม?