เมิ่งซูสังเกตเห็นสีหน้าของเขาได้อย่างรวดเร็ว เพราะหลิงชิงเจวี๋ยไม่ค่อยซ่อนอารมณ์ตัวเอง มีความสุขหรือไม่ก็แสดงออกทางสีหน้าชัดเจน ทำให้ดูออกง่าย
พูดง่าย ๆ คือหลิงชิงเจวี๋ยไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ทำอะไรตามอารมณ์ล้วน ๆ
“มีอะไรหรือเปล่า” เมิ่งซูลูบหัวเหมียวเหมียว “ดูหงอย ๆ ไปนะ”
“ถ้า...” พูดมาถึงปาก หลิงชิงเจวี๋ยก็กลืนกลับลงไป ยังคงนอนหมอบบนอกเมิ่งซูต่อไป “ไม่มีอะไร แค่ช่วยเจ้าแล้วเสียพลังไปมาก ไม่มีแรงน่ะ”
เมิ่งซูไม่บีบบังคับเขา ลูบคลำใบหน้าเขา “ก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ สองวันนี้อยู่เงียบ ๆ หน่อย ข้าจะทำอาหารให้เจ้า”
“...ค่าความชอบก็ถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์แล้ว เจ้าต้องเริ่มเล่นกับข้าใหม่ตั้งแต่ต้น” เสียงหลิงชิงเจวี๋ยฟังดูอู้อี้ “พอเจ้าไป กฎสวรรค์ก็ถือว่าเราเลิกกันแล้ว ตามกฎแล้ว หลังจากเลิกกันค่าความชอบก็จะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์”
เมิ่งซูถามว่า “แต่ตอนนี้กฎสวรรค์ก็ถูกเจ้าทำลายแหลกหมดแล้ว การคบกันยังต้องใช้ค่าความชอบอีกหรือ”
“...มันจะซ่อมแซมตัวมันเอง” หลิงชิงเจวี๋ยเอาหัวซุกอกเขา อุ้งเท้าแมวข่วนไปมาอย่างไร้ทิศทาง “ไอ้นั่นฆ่าไม่ตาย โลกดำเนินไปได้เพราะมัน ต่อให้ข้าแข็งแกร่งแค่ไหนก็ทำได้แค่ทำให้มันสับสนวุ่นวายช่วงหนึ่ง ตัวแทนผู้บังคับใช้กฎหมายจะไปซ่อมแซมกฎสวรรค์ในไม่ช้า”
“พูดอีกอย่างคือ ถ้าข้าอยากอยู่กับเจ้าไปตลอดกาล ข้าก็ต้องเริ่มต้นเล่นกับเจ้าใหม่ใช่ไหม”
หลิงชิงเจวี๋ยพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ค่าความชอบของเราเท่าไหร่”
“เก้าสิบ”