หลิงชิงเจวี๋ยเท้าคางนั่งข้างเขา จ้องเขม็งไม่วางตา "เฮ้ย นายจะนั่งแบบนี้อีกนานแค่ไหน? ไอ้สวีอะไรนั่นหลอกนาย นายก็ไปซ้อมมันสิ"
ไม่มีปฏิกิริยา
"นายใจอ่อนรึไง?" หลิงชิงเจวี๋ยแววตาเย็นชา มุมปากยกยิ้ม "ฉันไม่มีทางให้อภัยคนที่ทิ้งฉันหรอก ถ้ากล้าหลอกฉัน ฉันจะจับมันลงกระถางต้นไม้"
เมิ่งซูยังคงไม่ขยับ
หลิงชิงเจวี๋ยค่อยๆ ชะโงกเข้าไปดูหน้าเขา "นายร้องไห้เหรอ?"
ไม่ได้ร้อง แต่ตาแดงก่ำมาก
"ตอนนี้นายกำลังโกรธ" หลิงชิงเจวี๋ยพูดต่อ "โทสะต้องระบายออกมา นายเก็บกดไว้ทำไม?"
ถ้าเป็นหลิงชิงเจวี๋ย ใครทำให้เขาไม่สบอารมณ์ขนาดนี้ เขาต้องไปจุดไฟเผาบ้านอีกฝ่ายแน่
"โกรธก็ไปล้างแค้นสิ" หลิงชิงเจวี๋ยคิดง่ายๆ สำหรับเขาการแก้แค้นนั้นง่ายดาย เพียงแค่ดีดนิ้ว ก็บดขยี้คู่ต่อสู้แหลกละเอียดได้ทุกเมื่อ
ทว่าเขาไม่เข้าใจความเจ็บปวดของคนธรรมดา
อย่าว่าแต่แก้แค้นเลย เมิ่งซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อสู้ดิ้นรนมาตั้งหลายปี กว่าจะมีชีวิตดีๆ สักสองวัน ก็ถูกคนลากกลับลงนรก
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวีชิงเฟิงอยู่ที่ไหน หนีไปทางไหน
แก้แค้น? มันไม่ง่ายเลย
เมิ่งซูเองก็บอกไม่ได้ว่าเขารู้สึกเกลียดหรือผิดหวังต่อสวีชิงเฟิง ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เกลียดอีกฝ่ายมากมาย เพราะคนคนนี้เคยยื่นมือมาช่วยเขา