สีหน้าของเขาดูประหลาดเกินไป วิญญาณธาตุที่แทน "ความยินดี" ในมือถูกบีบจนเกือบผิดรูป
แค่มองสีหน้าเขา ก็รู้ว่าในความทรงจำของเมิ่งซูไม่มีเขา
ทะเลสาบถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง "นายเห็นอะไรน่ะ?"
หลิงชิงเจวี๋ยเม้มริมฝีปาก คิ้วและแววตาเจือความผิดหวัง เสียงแผ่วเบา "ไม่มีฉัน..."
"นั่นแค่ความยินดีอย่างเดียวเท่านั้น บางทีนายอาจอยู่ในความรู้สึกรักก็ได้นะ!" ทะเลสาบพยายามแก้ตัวให้เมิ่งซูอย่างลุกลี้ลุกรน "คนเรามีความรู้สึกตั้งมากมาย นายสำคัญกับเขาขนาดนั้น ต้องเป็นความทรงจำเกี่ยวกับนายแน่!"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ตอบ ก้มหน้ามองวิญญาณในมือ "...ฉันไม่เข้าใจมนุษย์เลยจริงๆ"
หลังจากสูญเสียความทรงจำ เมิ่งซูก็เป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับหลิงชิงเจวี๋ย
แมวอย่างเขามีนิสัยแย่กับทุกคน แต่เมื่อเขาเห็นเมิ่งซูล้วงหาหมั่นโถวสองก้อนที่แข็งเย็นจากถังขยะ แล้วกินอย่างตะกละเหมือนพบอาหารเลิศรส เขากลับรู้สึกได้ชัดเจนว่าหัวใจตัวเองถูกบีบรัดจนแทบแตกสลาย
สัญชาตญาณของร่างกายไม่เคยหลอกลวง
เขาโกรธที่เห็นเมิ่งซูต้องใช้ชีวิตด้วยการเก็บขยะ มากกว่าเสียใจที่ความทรงจำของเมิ่งซูไม่มีเขา
ตอนนั้นเมิ่งซูเพิ่งอายุสิบสี่
ความทรงจำแบบนี้ ยังกลายมาเป็นตัวแทนของ "ความยินดี" ของเมิ่งซูได้อีก