กลับสู่โลกจริง เมิ่งซูกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ทันที
ส่วนไลค์เคอก็รอคอยมานานแล้ว กว่าจะรอให้เขาปรากฏตัวได้ กลับถูกเลือดกระฉูดใส่หน้าเต็ม ๆ ทำเอาตะลึงงันไปเลย
เมิ่งซูเอามือปิดปาก เลือดสดไหลทะลักไม่หยุด
แย่ล่ะ ดูท่าจะเล่นเลยเถิดไปหน่อย
ไลค์เคอเช็ดเลือดบนหน้าอย่างลนลาน แล้วโผเข้าไปหา "พี่เมิ่งซู! อ๊ากกก! คราวนี้พี่ไปอยู่ที่นั่นตั้งสิบเอ็ดวันเต็ม!"
เขายื่นกระดาษทิชชูให้เมิ่งซู แทบจะร้องไห้ "ทำไมถึงได้อยู่นานขนาดนั้น แล้วยังอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุดอีก..."
เมิ่งซูใช้เวลาฟื้นอยู่นานกว่าจะบังคับลมหายใจให้สงบลงได้ แล้วค่อย ๆ อธิบาย "เจอเรื่องไม่คาดฝันนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร..."
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่!" ไลค์เคอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ "พี่รู้ไหมว่าพี่ค้างอยู่ถึงสิบเอ็ดวันเต็ม! คนต่างถิ่นที่ค้างเกินสามวันพลังชีวิตในกายจะเผาผลาญรวดเร็วทันที พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? ผมบอกพี่แล้วไง อย่างมากที่สุดสามวันต้องกลับมา ด้วยร่างกายอย่างพี่ พี่คิดว่ามีพลังชีวิตมากพอให้เผาเท่าไหร่!"
เมิ่งซูหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ในลำคอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
เขาไม่มีแรงจะโต้เถียง นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ไลค์เคอเห็นท่าทางของเขา ก็โกรธจนตัวสั่น "พี่ฟังที่ผมพูดบ้างหรือเปล่า! พี่รู้ไหมว่าทำแบบนี้จะฆ่าพี่นะ! ตอนนี้พี่อยู่ได้ไม่ถึงเดือนแล้วด้วยซ้ำ!"
"...ก็ยังไม่ตายนี่นา?" เมิ่งซูพูดเบา ๆ "ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร"
"เมิ่งซู!" ไลค์เคอปกติก็อัธยาศัยดี แต่คราวนี้ระเบิดอารมณ์แล้ว "พี่หาที่ตายรึไง!"