ท้องฟ้าจอมปลอมปริร้าว ดันเจี้ยนพังทลายลงทีละเสี้ยว
กฎหมายถอนหายใจอย่างหมดแรง “เจ้านี่จริง ๆ เลย หน่วงข้าไว้ได้ด้วย”
เบื้องหลังเขา วงแหวนเวทปรากฏขึ้น “ในเมื่อเขากลับมาแล้ว ข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน ฮ่า ๆ เจ้านั่นมันก็เป็นคนบ้า...”
เมิ่งซูทั้งหัวเราะทั้งกระอักเลือด ยังยืนกรานชูนิ้วกลาง “...ไอ้หนูจอมตูด เอ็งรีบเผ่นไป อย่าให้เหมียวเหมียวของข้าจับได้...”
ห้วงอวกาศแตกสลายย่อยยับ ถูกฉีกเปิดเป็นรอยแยกโดยตรง
“ข้าให้เอ็งไปหรือยัง?!”
ทันใดนั้น หลิงชิงเจวี๋ยพุ่งทะยานออกจากรอยแยก กลายเป็นเงาดำ ในชั่วพริบตาคว้าคอกฎหมายไว้ บังคับดึงตัวออกจากวงแหวนเวท!
เขาจับศีรษะของกฎหมายกดลงกับพื้น แรงมหาศาลทุบพื้นเป็นหลุมใหญ่!
“แกมัน... บีบคั้น... ข้า... ถึงขั้นนี้!” แต่ละคำเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ ทุกถ้อยคำร้องไห้ร่ำเลือด “แกเอาสิทธิ์อะไร!”
กฎหมายถูกลากหัวกระแทกพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า น่าเสียดายที่กฎหมายเป็นกายอมตะ ถึงถูกทุบจนเนื้อแหลกเหลว ก็ได้แต่ทนเจ็บ ไม่ว่าอย่างไรก็ตายไม่ได้
“ลุกขึ้น!” หลิงชิงเจวี๋ยกระชากผมเขา บังคับให้เงยหน้า หน้าตาดูคล้ายปีศาจ “ไม่ใช่บีบให้ข้ากลายเป็นอสูรหรือ? ไม่ใช่แพ้ไม่ได้หรือ? ลุกขึ้นสิ!”
กฎหมายกระอักเลือดก้อนหนึ่ง หัวเราะในลำคอ “เจ้า... มีเวลาฆ่าสิ่งที่ฆ่าไม่ได้ สู้ช่วยอัศวินน้อยของเจ้าให้ฟื้นก่อนไม่ดีกว่าหรือ...”
“หุบปาก!” หลิงชิงเจวี๋ยอัดหัวเขาลงดินอีกครั้ง “เขามีอะไร ข้าจะทุบเจ้าให้แตกละเอียด! กฎหมายบนหัวเจ้า ข้าก็จะลากลงมา! พวกเจ้าต้องตายทั้งหมด!”