หนีไปเร็วเกิน เมิ่งซูอดหัวเราะไม่ได้ “นี่มันอะไรกัน”
เจียเจาบอก “แปดปีก่อน หลิงชิงเจวี๋ยเคยมาเรียนที่โรงเรียนนี้ อ่านได้แค่สามวัน เพราะเผาตึกตะวันออกเลยถูกไล่ออกส่งกลับบ้าน”
“ทำไมเขาถึงเผาตึกตะวันออก”
“ได้ยินว่าตอนนั้นนอนหลับในห้องเรียน อาจารย์ถามว่าหลับอะไร เขาบอกว่าอาจารย์สอนเวทมนตร์ได้ห่วยเกินไป อาจารย์โกรธจัดเลยให้เขาโชว์เวทมนตร์ของตัวเองให้ดู…”
หลังจากนั้นก็เข้าใจง่าย หลิงชิงเจวี๋ยไม่สนใจสายตาคนอื่นเลย ตามใจฉันไปหมด ให้โชว์ก็โชว์เลย แถมยังเจือเจตนาไม่ดีนิดหน่อย จุดไฟเผาตึกตะวันออกวอดเรียบทีเดียว สุดท้ายก็ถูกไล่ออก
เมิ่งซูหัวเราะแห้ง “นับว่าเขายังเด็กก็ทำตามอำเภอใจเสียจริง…”
“ถึงเขาจะน่าหมั่นไส้ แต่ฉันก็อยากมีพรสวรรค์เวทมนตร์แบบเขานะ” เจียเจาหน้าหงิก “ถ้าฉันเผาตึกตะวันออก เกรงว่าอาจารย์ใหญ่คงถลกหนังฉันแล้ว”
แต่หลิงชิงเจวี๋ยเผาตึกตะวันออก โรงเรียนกลับได้แต่ปลอบ ส่งเขากลับถึงหมู่บ้านอ่าวจันทร์เจิดจ้าตลอดทาง
“เขามาเรียนที่โรงเรียนพวกนายได้ยังไง”
“ฟังว่าปรับตัวเข้ากับสังคมมนุษย์ไม่ได้ ผู้ใหญ่บ้านเลยพลการส่งเขามาโรงเรียน ใจจริงอยากให้เขาฝึกอยู่ร่วมกับมนุษย์…”
ผลที่ตามมาเห็นได้ชัด ล้มเหลว หลิงชิงเจวี๋ยตั้งป้อมต่อต้านทุกคนเอง
“สองท่าน อาจารย์ใหญ่เชิญเข้าไปข้างใน”
ประตูห้องอาจารย์ใหญ่เปิดออก เด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนนักเรียนเดินออกมาโค้งให้