หลิงชิงเจวี๋ยจ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งบาง ๆ “ดาบอะไร? เอามาให้ดู”
เมิ่งซูไม่กล้าชักช้า รีบเรียกเจียงฮั่วออกมา ประคองด้วยสองมือส่งให้เหมือนขันทีถวายองค์จักรพรรดิ “ก็เล่มนี้ล่ะ”
ดาบเล่มนี้ทั้งเล่มดำสนิทเย็นเยียบ ลายบนตัวดาบเป็นอักขระจารึกตั้งแต่แรกกำเนิดฟ้าดิน ทั่วทั้งร่างแผ่ไออัปมงคลจาง ๆ ผู้ที่ครอบครองจะต้องประสบหายนะอย่างกะทันหัน จึงได้รับนามว่า “เจียงฮั่ว”
หลิงชิงเจวี๋ยหัวเราะทั้งที่เคืองใจ ตอกกลับเหน็บแนมว่า “สองคนนั้นแตกคอกันแล้วหรือไง?”
“ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?”
“ดาบเล่มนี้ชื่อเจียงฮั่ว บนจัดอันดับศาสตราเทพอยู่ที่เก้าสิบ แต่พลังของมันเองกลับติดสิบอันดับแรก ที่ต้องตกมาอยู่ที่เก้าสิบ ก็เพราะผลข้างเคียงของมัน คนครอบครองต้องตายไม่สมประกอบแน่นอน”
มือของเมิ่งซูสั่น “ไม่ใช่เผาเลือดเหรอ? เอาเลือดเปลี่ยนเลือด…”
“ดาบนี้สร้างบาดแผลให้ศัตรูเช่นไร คนถือดาบก็จะได้รับบาดแผลเช่นเดียวกัน นี่คือสกิลติดตัวของมัน ชื่อว่าแฝดประสาน”
หลิงชิงเจวี๋ยแย่งดาบมา ห้ามไม่ให้เมิ่งซูใช้อีก “ด้วยพลังป้องกันของเจ้า แผลแบบเดียวกันตกถึงตัวเจ้า คนอื่นแค่ผิวถลอก เจ้าคงแขนขาดไปเลย”
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง…” เมิ่งซูอึ้งไป ตาเบิกกว้าง โชคดีที่เขายังไม่ได้ใช้
เจ้าหมาจิ้งจอกเหม็นนั่นไม่หวังดีแน่ ๆ!
“ดาบนี้ข้ายึดไว้” หลิงชิงเจวี๋ยเก็บดาบ แล้วสั่งสอนเขาอย่างภูมิฐาน “ของของคนอื่นจะรับตามอำเภอใจได้อย่างไร? โดยเฉพาะเจ้าจิ้งจอกนั่น เจ้าไม่รู้หรือว่าตระกูลหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย?”
“เขาก็หวังดีนะ ดาบข้าหักแล้วก็ไม่มีอาวุธถนัดมือ คาดว่าเขาคงไม่รู้ว่าดาบนั่นน่ากลัวขนาดนั้น…” เมิ่งซูแก้ตัวให้เพื่อนเบา ๆ พอเห็นแววตาของหลิงชิงเจวี๋ยที่ราวกับจะจับเขากลืนทั้งเป็น ก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วหุบปาก