เขาโถมตัวกดทับ ร่างกายร้อนระอุทาบลงเหนือร่างของเมิ่งซู ก้มศีรษะลง จูบที่แผดเผาระดมลงบนใบหูของเมิ่งซู
ลมหายใจร้อนจนเมิ่งซูหดคอ เบือนหน้าหนี สมองยุ่งเหยิง “เหมียวเหมียว เจ้าทุบกฎหมายพังจริง ๆ หรือ?”
“ว่าไงล่ะ?” มือของหลิงชิงเจวี๋ยลูบไล้ขึ้นมาตามเอวบางเพรียวของเขา เสื้อเชิ้ตที่เพิ่งสวมทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อยู่บนอก เผยให้เห็นหน้าอกและหน้าท้องขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
พอเขาลูบ เมิ่งซูก็สะดุ้งไว
“เหมียวเหมียว” เสียงเมิ่งซูแผ่วเบา “เมื่อกี้เจ้าไม่ได้บอกว่าจะไปจัดการเรื่องรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมก่อนหรือ? เจ้าแน่ใจหรือว่ากฎหมายจะไม่จัดการเจ้าแล้ว?”
“ไม่จัดการแล้ว ค่อยทำทีหลัง”
หลิงชิงเจวี๋ยตอบคำถามที่สอง “กฎหมายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมา เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
นิ้วมือของเขาไล้สัมผัสแผ่นอกของเมิ่งซูอย่างเนิบนาบ ผิวหนังตรงนั้นนุ่มนวลละเอียดอ่อน ราวกับจะเหนี่ยวรั้งฝ่ามือของเขาไว้