จากม่านหมอก หลิงชิงเจวี๋ยควบคุมวิญญาณของตน อ่านความทรงจำของเมิ่งซูได้สำเร็จ
ความยินดี
เขาเลือกอ่านช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในความทรงจำของเมิ่งซูเท่านั้น
ภาพแรกที่ปรากฏคือตลาดในเมืองเล็กที่วุ่นวาย ฟ้ายังไม่สาง อากาศเย็นอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำค้าง
ไฟถนนข้างทางริบหรี่ วาบแวมไม่กี่ครั้งก็ดับลง
หลิงชิงเจวี๋ยมองพื้นที่เสื่อมโทรมสกปรกนี้ด้วยความสงสัยอย่างยิ่งว่าตัวเองอ่านอารมณ์ผิด
สถานที่เน่าเฟะถึงเพียงนี้ กลับเป็นช่วงเวลาแห่ง "ความยินดี" ที่สุดในชีวิตของเมิ่งซูงั้นหรือ?
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ใกล้เข้ามา หลิงชิงเจวี๋ยหันกลับไปตามสัญชาตญาณ ร่างสองร่างเดินเฉียดผ่านเขาไป
หญิงหนึ่งชายหนึ่ง สูงหนึ่งเตี้ยหนึ่ง
หลิงชิงเจวี๋ยยกเท้าก้าวตามไป
เด็กชายร่างบอบบางคนนั้นคือเมิ่งซูอย่างไม่ต้องสงสัย อายุราวสิบสี่ รูปร่างสูงโย่งเหมือนต้นถั่วงอก
เขามีเค้าโครงของวัยผู้ใหญ่แล้วอย่างเลือนราง ดูสะอาดหมดจด ดวงตาคู่สุกใสนั้นเป็นประกาย ประคองแขนสตรีข้างกาย น้ำเสียงแผ่วเบา "แม่ครับ เป็นยังไงบ้าง เดินไหวไหม?"
ผู้เป็นแม่หอบหายใจเฮือกหนึ่ง เสียงเบาราวกระซิบ "ไม่เป็นไร..."
ทั้งสองเดินฝ่าตลาดอันยุ่งเหยิง ย่ำผ่านแอ่งน้ำ ตรงไปยังป้ายรถเมล์
หลิงชิงเจวี๋ยเดินตามพวกเขาไปเงียบๆ
ที่แท้เมิ่งซูตอนอายุสิบสี่ก็หน้าตาแบบนี้นี่เอง ดูไม่ออกเลยว่าตอนเด็กๆ หน้าตาท่าทางเหมือนคนไม่ค่อยฉลาด ช่างประหลาดนัก
เขามองแผ่นหลังของเมิ่งซู งองุ้มเล็กน้อย กางเกงยีนส์ตัวหนึ่งถูกซักจนซีดขาว มองยังไงก็ยากจนข้นแค้น
ในความทรงจำ "ความยินดี" ของเมิ่งซู ไม่มีหลิงชิงเจวี๋ย