เขาดึงมือหลิงชิงเจวี๋ยไว้อีกครั้ง "จะเข้าไปแบบนี้เลยหรือ"
ดวงตาวังวนนี้แผ่กลิ่นอายแห่งความมืดมิดรุนแรงเกินไป เมิ่งซูเป็นคนของคณะอัศวิน ธาตุหลักคือแสงสว่างและเพลิง ได้รับพรจากสุริยา จึงหวาดหวั่นต่อกลิ่นอายที่ตรงข้ามกับตนโดยสัญชาตญาณ
เขาวางหน้าผากลงบนแผ่นหลังของหลิงชิงเจวี๋ยเบา ๆ สองมือโอบเอวอีกฝ่าย น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "เหมียวเหมียว จะรออีกสักหน่อยไหม..."
หลิงชิงเจวี๋ยหยุดฝีเท้า หันกลับมา สีหน้าบ่งบอกความรำคาญ "เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ"
เขาก้มลง บีบคางเมิ่งซู "มั่นใจในตัวข้าน้อยขนาดนี้เชียว"
ฟังจากน้ำเสียง ใกล้จะถึงขีดโกรธแล้ว เมิ่งซูกล้ำกลืนความไม่สบายใจ ส่ายหน้าแผ่วเบา "ข้าเชื่อเจ้า"
ก็จริง ด้วยพลังของหลิงชิงเจวี๋ย ย่อมไม่มีผู้ใดแข็งแกร่งไปกว่าเขาปรากฏขึ้นได้
หลิงชิงเจวี๋ยมองเห็นความกระวนกระวายแฝงเร้นในคิ้วตาเขา กลืนคำที่จะพูดลงคอทั้งหมด ยกมือลูบผมเขาเบา ๆ "พอแล้ว อย่าคิดมาก ตามข้ามาก็พอ"
เมิ่งซูไม่เอ่ยคำตัดรอนอีก ดวงตายิ้มโค้งงอ "ได้"
เขาจับมือหลิงชิงเจวี๋ยไว้ ชะเง้อชะแง้ "ข้าจะตามเจ้าไม่ให้คลาด"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ให้เขาจับมือ ยังงอนอยู่ "เมื่อครู่เจ้าดึงหางข้า ตอนนี้จะจับมือข้าทำไม"
"อย่าโกรธเลยนะ คราวหน้าจะไม่ดึงหางเจ้าแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่มองเขา "คราวก่อนเจ้ายังดึงหูข้า"
"ก็จะไม่ดึงหูเจ้าด้วย" เมิ่งซูยอมรับผิดท่าทีดีเยี่ยม หาที่ติมิได้ "อย่าโกรธเลยนะ ถ้าเจ้าไม่จับมือข้า เดี๋ยวพวกเราพลัดหลงกัน ข้าเกิดเรื่องขึ้น เจ้าจะเป็นห่วงเอา"
"ข้าไม่ห่วงเจ้าหรอก!" หลิงชิงเจวี๋ยยังผูกใจเจ็บ "เจ้าดึงหางข้า แถมยังตวาดข้า เหตุใดข้าต้องห่วงเจ้าด้วย!"