บนท้องฟ้าปรากฏเสียงกรีดร้องของอินทรี ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงชายกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบอัศวินยืนอยู่บนกริฟฟินหลวง สง่างามน่าเกรงขาม ร่อนลงพื้นพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
คนนำคือจางหลิน เขาพลิกตัวลงจากกริฟฟิน โค้งคำนับให้ผู้ใหญ่บ้าน "ข้าจางหลิน หัวหน้าคณะอัศวินที่เจ็ดแห่งโคลถานเท่อ ได้รับสัญญาณ มาให้การสนับสนุนอ่าวจันทรา"
ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้พบเขามานานแล้ว รู้สึกประหลาดใจและดีใจยิ่งนัก "จางหลิน? เจ้าได้เป็นหัวหน้าคณะแล้วหรือ?"
จางหลินยิ้มบางเบา "ไว้ค่อยคุยเรื่องเก่า ๆ กันทีหลังเถอะ ได้ข่าวว่าในป่าเวทมนตร์มีค่ายกลผิดปกติปรากฏขึ้น พวกเราไปจัดการสิ่งนั้นก่อนดีกว่า"
เขาหันไปมองหลิงชิงเจวี๋ย ถามพลางยิ้ม "ค่ายกลอยู่ที่ไหน? คณะอัศวินของข้าจะรับหน้าที่จัดการมันให้สิ้นซาก"
หลิงชิงเจวี๋ยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ "ไสหัวไป"
จางหลินเลิกคิ้ว "วันนี้อารมณ์เสียกว่าเดิมอีก เป็นอะไรไป กินดินระเบิดมาหรือไง?"
"อย่ามายุ่งกับข้า" หลิงชิงเจวี๋ยไม่มีกะจิตกะใจจะทะเลาะกับเขา "คณะอัศวินของพวกเจ้าล้วนเป็นพวกขยะ ตามมาก็ตายเปล่า ที่นี่เป็นเขตแดนของข้า ไม่ถึงคราวที่พวกคนนอกอย่างพวกเจ้าจะเข้ามายุ่ง"
"มั่นใจตัวเองขนาดนั้น?" จางหลินหัวเราะเยาะ "ที่นี่เป็นเขตของอาณาจักรโคลถานเท่อ คณะอัศวินของเราสังกัดกษัตริย์ หน้าที่คือป้องกันดินแดน ปกป้องประชาชน เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นคนนอกด้วยเหตุใด?"