เมิ่งซูไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มยินดี "ที่เจ้าพูดนี่หมายความว่าชอบข้าหรือเปล่า"
หลิงชิงเจวี๋ยตากฝน ร่างกายเย็นเฉียบ เขายกมือร่ายเวทสร้างบาเรียขึ้นมาบังลมฝนให้ทั้งสองคน
เขาหันหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "เจ้าจะเข้าใจยังไงก็เรื่องของเจ้า ยังไงข้าก็ไม่เคยพูด"
เมิ่งซูยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขา ไม่ได้ถามว่าเขาร้องไห้ทำไม เพียงแต่พูดซ้ำอีกครั้ง "เหมียวเหมียว การได้อยู่กับเจ้า ข้ามีความสุขมากจริงๆ"
"แต่ข้าคือราชาอสูรเหมียวเหมียวโถวนะ" หลิงชิงเจวี๋ยเอ่ยขึ้นมาลอยๆ เช่นนั้น
แม่ของเขาเคยชมว่าเขาเป็นแมวน้อยที่งดงามที่สุด พ่อของเขาเคยชมว่าเขาเป็นแมวน้อยที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนแมวตัวอื่นๆ ก็เคยชมว่าเขาเป็นแมวน้อยที่ฉลาดที่สุด
แต่นายท่านของเขากลับไม่ใช่นายท่านที่มีความสุขที่สุด
หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก นายท่านมีความสุขนั้นแหละ เขาถึงจะมีหน้าไปอวดแมวตัวอื่น
ความสุขของนายท่านคือเกียรติยศของแมวน้อย
เมิ่งซูเบือนสายตาลงอย่างจนใจ "ราชาอสูรเหมียวเหมียวโถวแล้วยังไง ก็ยังเป็นแมวธรรมดาไม่ใช่หรือ เจ้าก็ผลัดขน เจ้าก็หิว เจ้าก็เป็นแค่แมวน้อยธรรมดาตัวหนึ่ง จะมาเรียกร้องกับตัวเองสูงนักทำไม"
เขาดึงมือของหลิงชิงเจวี๋ย "ไปกันเถิด กลับบ้านหลบฝน"
หลิงชิงเจวี๋ยยิ่งกำมือของเขาแน่นขึ้น แล้วค่อยๆ คลายออก
"เมิ่งซู" หลิงชิงเจวี๋ยเรียกเขา "ข้าตั้งใจจะไปชั้นสองแล้ว"