ดวงดาวกลับคืนสู่ตำแหน่ง ดวงดาวเปล่งแสงสว่างวาบ ก่อนจะกลับสู่ความสงบในที่สุด
เจียเจาหยุดเลือดที่ไหลจากดวงตา สั่นระริกกลับคืนร่างมนุษย์ ใช้ผ้าขาวพันรอบดวงตาอีกครั้ง "แรงสะท้อนกลับยังไม่สิ้นสุด ข้าอาจต้องตาบอดต่อไปอีกสักพัก"
เมิ่งซูประคองเขานั่งลงกับพื้น "อย่าเพิ่งลุกขึ้นเลย พวกเจ้าทำให้ข้าตกใจแทบตาย"
เสียงของเจียเจาฟังดูค่อนข้างสงบนิ่ง "ตอนนี้ทุกคนคงจำเจ้าได้แล้ว ลองดูเลเวลอาชีพของเจ้าสิ ว่าเลเวลเท่าไหร่แล้ว"
เมิ่งซูเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มยินดี "เลเวลเต็ม"
"อุปกรณ์กลับมาหรือยัง"
"กลับมาหมดแล้ว" เหมียวเหมียวเจี้ยนปรากฏในมือของเมิ่งซู เขากวัดแกว่งไปมาสองสามครั้ง "สัมผัสก็ปกติดี"
เจียเจาพูดว่า "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"
เมิ่งซูจ้องมองหัวแมวบนด้ามเหมียวเหมียวเจี้ยนอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า "ตอนนั้นข้ารีบไปเสียจนไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเจ้าอย่างจริงจังสักที"
"น่าขนลุก" เจียเจาสะท้านเย็นยะเยือก "พวกเราเป็นพี่น้องกัน มายื่นคำพูดแบบนี้ให้ข้า น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว"
เมิ่งซูหัวเราะเสียงต่ำ เก็บดาบขึ้น "ยังไงเจ้าก็เอาแต่เงินไม่กลัวตายอยู่แล้ว ไอ้สารเลว"
"ว่าแต่ หลิงชิงเจวี๋ยอยู่ไหน" เจียเจาสัมผัสได้ว่าภายในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เมิ่งซูคิดถึงหลิงชิงเจวี๋ยช้ากว่าปกติครึ่งจังหวะ รีบหันหลังกลับไปหา "เหมียวเหมียว"
ในห้องไม่เห็นเขา
เจียเจาพูดว่า "แย่แล้ว ความทรงจำมากมายขนาดนั้นย้อนกลับเข้าไปในหัวเขา นิสัยเขาก็ไม่ดีอยู่ด้วย ก่อนหน้านี้ที่ลืมเจ้าไป เจ้าตายเขายังไม่คิดบัญชีกับเจ้า แต่ตอนนี้เขาจำได้แล้ว คงไม่วิ่งไปทำลายโลกกระมัง"