กลับมาที่โลกจริง เมิ่งซูรู้สึกมึนงง เขาสะบัดหัวไปมาสองที "ซี้ด..."
เสี่ยวไกวหมอบอยู่ตรงหน้า หนวดขยับเล็กน้อย "รู้หรือยังว่าทำไมข้าถึงด่าเขา"
"..."
ทีนี้เมิ่งซูไม่กล้าอวดดีแล้ว ใบหน้ายัดเยียดรอยยิ้มประจบประแจง "พี่ต้าปา เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่..."
"ข้าไม่สนว่าจะเข้าใจผิดหรือไม่ แมวเป็นฝีมือเขาฆ่า เผ่าเป็นฝีมือเขาทำลาย ข้ากับเขาไม่ขออยู่ร่วมโลก"
เสี่ยวไกวเลียอุ้งเท้าตัวเอง เอ่ยช้าๆ ว่า "เจ้าก็เป็นท่านกล้า เจ้าควรอยู่ข้างความยุติธรรม เขาทำเรื่องชั่วแล้วหนี ยังให้หัวหน้าเผ่าติดคุกแทน แมวแบบนี้สมควรตาย"
"...เขาไม่ใช่คนแบบนั้น" เมิ่งซูก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร น้ำเสียงห่อเหี่ยว "เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่"
"เจ้าเห็นความจริงแล้วยังไม่เชื่ออีกหรือ" เสี่ยวไกวโกรธจนชูหางขึ้น แยกเขี้ยว "เขาทุบข้าจนสลบ วันรุ่งขึ้นตอนที่ข้าตื่นขึ้นมา สวนสนุกเหมียวเหมียวทั้งสวนก็หายไปแล้ว!"
มันพูดมาถึงตรงนี้ หยุดไปนานครู่หนึ่ง "เกาะทั้งเกาะหายไป ราวกับไม่เคยมีมาก่อน บนฟ้ามีคนใส่เสื้อคลุมเวทมนตร์มามากมาย ได้ยินว่าเป็นตัวแทนผู้บังคับใช้กฎหมาย"
"พวกเขาบอกว่า มีคนละเมิดกฎหมาย"