หมอส่ายหน้าเล็กน้อย: "ยาก ข้าทำได้เพียงจ่ายยาบำรุงให้ค่อย ๆ ฉัน ส่วนผลนั้นเกรงว่าต้องใช้เวลานาน และคนไข้ไม่ควรเสียใจร้องไห้อีกเด็ดขาด เพราะจะไม่ดีต่อดวงตามาก"
มารดาเสิ่นก้มหน้าลงเล็กน้อย ฟังคำเช่นนี้แล้วนางก็ยังอดผิดหวังไม่ได้
เพราะคนตาบอดผู้ใดเล่าจะไม่อยากเห็นแสงสว่างอีกครั้ง
"อย่างไรก็ตาม หมอผีอาจมีวิธี ท่านลองไปถามดูได้" ด้วยความสงสาร หมอจึงเอ่ยเสริมอีกหนึ่งประโยค
"หมอผี? จะหาหมอผีได้ที่ใด?"
"ข่าวเล่าว่าหมอผีอาศัยอยู่ที่ตลาดมืด ท่านไปที่ตลาดมืดสืบถามดู อาจได้ผล แต่ข้าเตือนท่านไว้สักคำ หมอผีคิดค่าตอบแทนสูงมาก หากไม่มีทองคำสามถึงห้าร้อยตำลึง เขาจะไม่ยอมลงมือ"
ทองคำสามถึงห้าร้อยตำลึง แพงจริง ๆ
ต้องรู้ว่าบะหมี่เซียงหยางชุนของอาสุนชามละเพียงสามอีแปะ ราคานี้ซื้อบะหมี่ได้กว่าล้านชาม กินทั้งชาติก็ไม่หมด
"แพงเกินไป ต่อไปข้าจะไม่ร้องไห้แล้ว เลี้ยงดูให้ดีก็หายเอง" มารดาเสิ่นรีบจับมือเสิ่นชิงไว้แล้วพูด
นางเกรงว่าเสิ่นชิงจะไปยืมเงินมารักษาดวงตาให้นาง ตอนนี้ครอบครัวยังใช้หนี้ไม่ไหว
เสิ่นชิงปลอบใจด้วยการตบมือมารดาเบา ๆ: "ท่านแม่จำไว้ให้ดี ต่อจากนี้ห้ามร้องไห้เด็ดขาด ค่อย ๆ ประคบประหงมก็จะดีขึ้น"