หวังเยว่ซูดีดแขนเสื้อหวังหยวนแล้วขยิบตาอย่างซุกซน กระซิบว่า "ของแพงย่อมมีเหตุผลของมัน"
หวังหยวนไม่พูดอะไร สายตาหันไปมองเสิ่นชิงที่กำลังทำไก่ทอดอยู่โดยไม่รู้ตัว
เห็นเพียงนางมีสมาธิแน่วแน่ วางท่าสงบ มือที่ยกตะเกียบยาวราวกับถือพู่กันเขียนหนังสือ ชิ้นไก่ในกระทะน้ำมันพลิกกลับไปมาขึ้นลง ค่อยๆ ก่อตัวเป็นเปลือกสีทองอร่าม จากนั้นข้อมือก็สะบัดอย่างแรง ชิ้นไก่ก็ถูกยกออกจากกระทะน้ำมัน
หยิบเครื่องเทศหนึ่งหยิบมือแล้วโรยลงไปเบาๆ เครื่องเทศร่วงหล่นลงมาปกคลุมชิ้นไก่อีกชั้นหนึ่งอย่างสม่ำเสมอ
ไก่ทอดกรอบรสหอมเผ็ดหนึ่งจานก็สำเร็จ
ทั้งกระบวนการลื่นไหลราวกับสายน้ำ ไม่มีทีท่าสั่นมือแม้แต่น้อย ฉับไวและคล่องแคล่ว ความชำนาญนั้นราวกับทำให้หวังหยวนมองเห็นช่างผู้มากประสบการณ์สิบกว่าปี
ดูต่อไป เห็นเสิ่นชิงตักน้ำซีอิ๊วข้นเหมือนน้ำผึ้ง สีเหมือนอำพัน ขยับช้อนเอียงเล็กน้อย น้ำซีอิ๊วก็ตกลงมาบนเปลือกไก่ทอดอย่างแม่นยำ พร้อมกับข้อมือที่เลื่อนไปมา น้ำซีอิ๊วก็เขียนตัวหนังสือ"จือ"บนเปลือกไก่ทอดได้อย่างงดงาม
"ไก่ทอดของคุณเสร็จแล้ว และน้ำสุขใจด้วย"
เสียงของเสิ่นชิงทำให้หวังหยวนกลับคืนสติ เขารีบรับไก่ทอดสองจานกับน้ำสุขใจหนึ่งแก้วของตัวเอง
ดมเบาๆ หอม ยิ่งกว่าหอมเสียอีก!
เขาหยิบไก่ทอดรสหอมเผ็ดชิ้นหนึ่งเข้าปาก กรอบเป็นพิเศษ พอเคี้ยวหนึ่งที น้ำเนื้อเข้มข้นราวกับลาวาก็พุ่งทะลักออกมาจากเปลือกที่แตก กวาดไปทั่วช่องปาก ความหอมเผ็ดของเครื่องเทศผสมผสานกับน้ำเนื้อ ก่อให้เกิดรสชาติที่แสนประหลาดในปาก