บทที่ 1 กู้เจียว
“ตีหญิงชั่วอย่างเจ้าให้ตาย! กล้าดียังไงมาขโมยของของข้า”
สิ้นเสียงด่าทอ ไม้พลองก็ฟาดใส่กู้เจียวราวกับกำลังผัดเนื้อ
กู้เจียวมึนศีรษะไปหมด ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บแสบร้อนจากการถูกตีแผ่ซ่านไปทั่วตัว จนไม่มีแรงแม้แต่จะหลบ ได้แต่ปล่อยให้ไม้พลองฟาดลงมา
ลงมือโหดชะมัด!
“ป้าชุนฮวา รีบหยุดมือเถิด เดี๋ยวตีจนตายขึ้นมา แล้วเด็กเหลือขอพวกนั้นท่านจะเลี้ยงหรือ”
คำห้ามปรามดังขึ้น ในที่สุดไม้พลองที่ฟาดใส่กู้เจียวก็หยุดลง
“ฮึ! วันนี้ถือว่าโชคดีไป คราวหน้าถ้ายังคิดจะขโมยเสบียงของข้าอีก คอยดูเถิดว่าข้าจะไม่ตีหญิงชั่วอย่างเจ้าให้ตาย! มีมือมีเท้าครบถ้วนแท้ ๆ ไม่คิดทำมาหากิน เอาแต่ขโมย...”
ป้าชุนฮวาทิ้งไม้พลองในมือลง แค่นเสียงฮึ แล้วปัดมือเดินจากไป
ในที่สุดก็เงียบเสียที
กู้เจียวรู้สึกถึงลมเย็นที่พัดผ่าน รู้สึกหนาวจนตัวสั่น นางจึงลืมตาขึ้น แล้วค่อย ๆ ลุกนั่ง
“ซี๊ด!”
เจ็บไปทั้งตัว เจ็บจนต้องเบ้หน้า
ตอนนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ แสงอาทิตย์ยามเย็นตรงขอบฟ้าสว่างจ้าอยู่บ้าง กู้เจียวกวาดตามองรอบ ๆ พบว่าตนอยู่ในร่องคันนาตรงเชิงเขา ในนามีข้าวสาลีที่ใกล้สุกเต็มที
รวงข้าวอวบอิ่มโน้มหนัก ดูน่ากินเสียจนกู้เจียวกลืนน้ำลายลงคอ ทว่าความแสบร้อนในท้องก็แล่นขึ้นมาอีกครั้ง บอกให้นางรู้ว่าหิวมากแล้ว
ลมพัดมาอีกระลอก นางหนาวจนสะท้าน กอดไหล่แล้วพยายามลุกขึ้น เสื้อผ้าบนตัวเปียกชุ่มจากน้ำในร่องนา หากไม่รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คงได้เป็นหวัดแน่
กู้เจียวไม่สนใจความเจ็บปวดและความหิวโหย ฝืนเดินโซเซไปยังกระท่อมมุงหญ้าทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน พลางเรียบเรียงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในหัว
ไม่ผิด เจ้าของร่างเดิมถูกป้าชุนฮวาตีจนตาย ส่วนนางเป็นวิญญาณจากศตวรรษที่ 22 ที่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ แล้วมาเกิดใหม่ในร่างนี้
เจ้าของร่างเดิมแซ่กู้ แต่ไม่มีชื่อ ผู้คนเรียกนางว่ากู้ซานเหนียง ปีนี้อายุ 21 ปี เป็นแม่แท้ ๆ ของลูกแฝดสามวัย 4 ขวบ
แฝดสามเป็นชายสองหญิงหนึ่ง ลูกสาวเป็นคนเล็กสุด
ลูกแฝดสามเชียวนะ ในศตวรรษที่ 22 ต่อให้ร้องขอก็ยังไม่มีให้ นึกไม่ออกเลยว่าการมีลูกแฝดสามจะมีความสุขแค่ไหน
แต่ลูกแฝดสามของเจ้าของร่างเดิมไม่เพียงไม่ได้นำความสุขมาให้ เคราะห์ร้ายยังประดังเข้ามาไม่หยุด
หลังคลอดลูกได้ไม่นาน สามีของเจ้าของร่างเดิมก็ออกไปรับงานคุ้มกันสินค้าเดินทางร่วมกับคนอื่น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ไม่มีข่าวคราว ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
แม่สามีของเจ้าของร่างเดิม สกุลอู๋ เป็นคนเอาเรื่อง ยอมเสียอย่างไรก็ได้แต่ไม่ยอมเสียเปรียบ พอลูก ๆ อายุได้ 3 เดือน นางก็ไล่แม่ลูกทั้งสี่ไปอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ที่นั่นมีกระท่อมมุงหญ้าอยู่หลังหนึ่ง จึงกลายเป็นที่ซุกหัวนอนของพวกเขา
ตอนนั้นเด็ก ๆ ยังเล็กมาก แถมมีถึงสามคน เจ้าของร่างเดิมก็ไม่มีเงินติดตัว ทั้งยังไม่มีหนทางทำมาหากิน จึงจำต้องแอบขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคนในหมู่บ้านกลับมาเลี้ยงปากท้องแม่ลูกทั้งสี่
พวกเขาอดทนประทังชีวิตกันมาได้จนเด็ก ๆ อายุ 4 ขวบ
เด็ก ๆ โตขึ้นเรื่อย ๆ กินจุขึ้นด้วย ของที่เจ้าของร่างเดิมขโมยกลับมามักไม่พอให้อิ่มท้อง นางจึงต้องขโมยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ชาวบ้านก็เริ่มไม่พอใจ
แต่ก่อนนางขโมยไม่มาก ทุกคนเห็นใจแม่ลูกที่น่าสงสารจึงไม่พูดอะไร บางครั้งยังช่วยเหลือพวกเขาด้วย
แต่ตอนนี้พอเห็นนางขโมยของไปมากขนาดนั้น ทุกคนก็พากันไล่
เดิมทีคนในหมู่บ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย เสบียงของแต่ละครอบครัวยังไม่พอกิน แล้วจะปล่อยให้นางขโมยไปมากมายได้อย่างไร
วันนี้แม่ลูกทั้งสี่ไม่ได้กินข้าวแม้แต่เม็ดเดียว เจ้าของร่างเดิมจึงไปที่นาข้าวสาลีของป้าชุนฮวา ตั้งใจจะขโมยรวงข้าวกลับไปต้มกิน แต่ป้าชุนฮวาเห็นเข้า จึงรีบร้อนตามมาไล่นาง
เจ้าของร่างเดิมร้องไห้อ้อนวอนป้าชุนฮวา ป้าชุนฮวาโมโหจนแทบคลั่ง พอเห็นอีกฝ่ายยังกล้ามาอ้อนวอน ไฟโทสะก็พุ่งขึ้นถึงขมับ ไม้พลองในมือจึงฟาดใส่ร่างนางไม่ยั้ง
ร่างกายของเจ้าของเดิมอ่อนแออยู่แล้ว ถูกตีไม่กี่ทีก็สิ้นใจ
เมื่อได้สติอีกครั้งก็กลายเป็นนาง
กู้เจียวลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับมาถึงหน้ากระท่อม ลูบท้องที่หิวจนแทบจะยุบเข้าไป คิดถึงเด็กน้อยอีกสามคนที่อยู่ข้างในแล้วก็ชะงักเท้า ไม่อาจก้าวต่อไปได้
กลับมามือเปล่า แล้วคืนนี้จะผ่านไปได้อย่างไร
กู้เจียวขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้จะไปหาอะไรกินจากที่ไหนได้อีก ที่นี่ไม่ใช่ศตวรรษที่ 22 ที่ฉันมีห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ อยู่ด้วย แถมจะหยิบของเมื่อไรก็ได้ อยากได้อะไรก็หยิบได้ตามใจ...
“ติ๊ง ระบบห้างสรรพสินค้ากำลังเริ่มทำงาน ดิฉันคือภูตน้อยประจำห้าง หมายเลข 008 ยินดีให้บริการโฮสต์ ต้องการผูกมัดหรือไม่”
ทันใดนั้น เสียงเด็กผู้หญิงที่ฟังดูเหมือนเสียงเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัวกู้เจียว
“ผูกมัดสิ ผูกมัดเลย”
กู้เจียวตอบอย่างร้อนรน เธออยากหัวเราะออกมาดัง ๆ สามครั้งจริง ๆ สวรรค์ยังไม่พรากชีวิตฉัน!
“ติ๊ง ระบบกำลังผูกมัด ร้อยละหนึ่ง... ร้อยละหนึ่งร้อย ติ๊ง โฮสต์ ระบบห้างสรรพค้าผูกมัดสำเร็จ ยินดีต้อนรับสู่การใช้งาน โปรดตรวจสอบหน้าจอ”
พอเสียงเครื่องจักรกล่าวจบ จานกลมแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของกู้เจียว บนจานมีช่องหลายช่อง แต่ละช่องมีตัวอักษรระบุไว้ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เครื่องสำอาง ของใช้ประจำวัน อุปกรณ์ช่าง เสื้อผ้า... มีสินค้าครบครันแทบทุกอย่าง
ยังมีอีกสองช่อง ช่องหนึ่งเป็นที่เก็บของ อีกช่องเป็นช่องแลกเปลี่ยน
กู้เจียวเข้าใจว่าสองช่องนี้ใช้ทำอะไร
ตรงกลางจานยังมีวงกลมสีแดงเล็ก ๆ ข้างในมีตัวอักษรสองตัวเขียนว่า “ลงชื่อเข้าใช้”
เห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่าใช้ทำอะไร
พอดูเสร็จ กู้เจียวก็รู้วิธีใช้งาน นางใช้ความคิดแตะช่องอาหารทันที พอเปิดออกก็เห็นอาหารให้เลือกละลานตา
เห็นภาพอาหารที่ดูสมจริง กู้เจียวก็กลืนน้ำลาย อยากคว้ามากินสักคำให้รู้แล้วรู้รอด
แต่อาหารแต่ละชนิดต้องใช้เหรียญทองแลก ตั้งแต่หนึ่งเหรียญไปจนถึงหลายเหรียญ
เหรียญทองหรือ ฉันจะไปหาเหรียญทองมาจากไหนล่ะ
“โฮสต์ ลองลงชื่อเข้าใช้ก่อนได้นะ ครั้งแรกที่ลงชื่อจะได้รับของขวัญด้วย”
ภูตระบบเหมือนจะรู้ความคิดของนาง จึงส่งเสียงขึ้นมาในหัวทันที
กู้เจียวจึงออกจากหน้าร้าน แล้วแตะตรงช่องลงชื่อเข้าใช้
“ติ๊ง ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ มอบเหรียญทอง 10 เหรียญให้โฮสต์ ใช้แลกสินค้าในห้างได้ ยาเพิ่มพละกำลัง 1 เม็ด เมื่อกินแล้วจะออกฤทธิ์ถาวร ยารักษาบาดแผล 1 เม็ด เมื่อกินแล้วจะรักษาบาดแผลภายในและภายนอกได้อย่างรวดเร็ว เมล็ดพันธุ์ผัก 10 เมล็ด แต่ละเมล็ดเป็นผักคนละชนิด ปลูกได้ในดินทุกประเภท ต้นไม้ผล 10 ต้น แต่ละต้นเป็นผลไม้คนละชนิด ปลูกได้ในดินทุกประเภท สิ่งของทั้งหมดอยู่ในที่เก็บของ โปรดตรวจสอบ เสร็จสิ้น!”
หลังเสียงเครื่องจักรดังจบ มุมปากกู้เจียวก็กระตุก เหรียญทอง ยารักษาบาดแผล ยาเพิ่มพละกำลัง... เหมือนเตรียมมาเพื่อนางโดยเฉพาะเลย
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาสนใจว่าทำไมระบบถึงเข้าอกเข้าใจคนขนาดนี้ รีบเปิดที่เก็บของไปตรวจดู แล้วก็พบของหลายอย่างวางอยู่ในช่องที่มีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งตารางเมตรจริง ๆ
“ต้องการกินยารักษาบาดแผลหรือไม่” เสียงเครื่องจักรดังขึ้นในหัวกู้เจียวอีกครั้ง
“กิน”
ถ้าไม่กินตอนนี้จะรอถึงเมื่อไร เจ็บจะตายอยู่แล้ว ป้าชุนฮวาคงเกลียดเจ้าของร่างเดิมมาก ถึงได้ลงมือหนักขนาดนั้น
“ติ๊ง กินยาเรียบร้อย!”
กู้เจียวรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ไปทั่วร่าง ไม่นานความเจ็บปวดก็หายไป ร่างกายพลันเบาสบาย ราวกับความเจ็บป่วยเรื้อรังที่สะสมมานานได้หายไปจนหมดสิ้น
“ต้องการกินยาเพิ่มพละกำลังหรือไม่”
“กิน!”
ร่างนี้อ่อนแอราวกับหลินไต้อวี้ ต้องกินยาเสียหน่อย
“ติ๊ง กินยาเรียบร้อย!”
กู้เจียวรู้สึกถึงกระแสอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านร่างกาย เรี่ยวแรงค่อย ๆ กลับคืนมา นางรู้สึกว่าต่อยหมัดเดียวก็ฆ่าเสือร้ายได้แล้ว