แทบจะในเวลาเดียวกัน เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหลังต้นไม้อีกฝั่ง ติงอวี่หยวนประคองปืนในท่ายุทธวิธีมาตรฐาน อ้อมเข้ามาจากด้านข้าง เมื่อแน่ใจว่าเป็นเสิ่นสวิน เธอจึงค่อยโล่งใจและลดปากกระบอกปืนลง
ทันทีที่เห็นเสิ่นสวิน แนวไหล่ที่เกร็งตึงของติงอวี่หยวนก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเอ่ยว่า “ท่านผู้บัญชาการ”
เสิ่นสวินมองสมาชิกทีมสองคนที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ในที่สุดหัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็กลับเข้าที่ เธอเก็บปืนแล้วถามว่า “พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? คนอื่น ๆ ล่ะ?”
อามู่ทิ้งตัวนั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ หอบหายใจเฮือกใหญ่ก่อนตอบว่า “อย่าพูดถึงเลย ตอนน้ำป่ามา พวกเราสี่คนถูกซัดแยกกัน ฉันกับอวี่หยวนเกาะต้นไม้ไว้ต้นหนึ่งถึงไม่ถูกพัดไป พอฟื้นขึ้นมาก็อยู่ปลายน้ำแล้ว ไม่เห็นคนอื่นสักคน”
เสิ่นสวินถามอย่างสงสัย “สี่คน? พวกคุณมากับใคร? ซูอวี่กับคนอื่น ๆ ล่ะ?”
ติงอวี่หยวนเดินมาข้างเสิ่นสวินแล้วเสริมว่า “ฉันกับอามู่ แล้วก็อวี้เฉิงกับเจียงอวี่ ไม่เห็นหัวหน้าหนิงเลยค่ะ”
ซูอวี่กับพวกยังคงหายสาบสูญ ตอนนี้ยังมีอวี้เฉิงกับเจียงอวี่เพิ่มเข้ามาอีก
ภารกิจบังคับนี่ตกลงส่งตัวพวกเขาไปคนละที่กี่แห่งกันแน่?
ทั้งที่ส่งตัวทุกคนพร้อมกันแท้ ๆ ยังจะสุ่มแยกเป็นกลุ่ม ๆ อีก
อยากลากระบบออกมาตีให้ตายจริง ๆ
อ้อ ไม่สิ เจ้านี่ยังไม่ตาย แกล้งตายได้คล่องมาก
อีเว็ตต์ลุกขึ้นจากหลังก้อนหิน มองคนสองคนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น รวมถึงอาวุธสีดำประหลาดที่พวกเธอถืออยู่ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและใคร่รู้
ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจว่าเพื่อนร่วมทางที่เสิ่นสวินพูดถึงนั้นมีอยู่จริง