ฉู่ชิงเหอรับหน้าที่ทำความสะอาดวอโม่ตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่แก่มาก เปลือกหอยบนหลังมีมากกว่าตัวอื่น ๆ เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ตักลงไป เสียงดังกรุบกราบเหมือนไสไม้ วอโม่แก่หลับตาพริ้ม ท่าทางเพลิดเพลิน ริมฝีปากขยับพึมพำไม่หยุด
เสิ่นสวินอยากรู้เลยเดินไปฟัง วอโม่แก่พึมพำว่า “ตอนแรกคิดจะหาหินชนให้ตาย จะได้ตายไปพร้อมกับเจ้าเปลือกหอยบ้า ๆ นี่ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอสัตว์สองขาที่ใจดี”
เสิ่นสวินหัวเราะออกมา แล้วแปลให้ฉู่ชิงเหอฟัง ทั้งคู่ขำกันใหญ่
มีวอโม่บางตัวทะเลาะกันเรื่องคิว ถูกเสิ่นสวินพูดจบเดียวก็เงียบ มีลูกอ่อนฉวยโอกาสตอนวุ่น ๆ เล่นน้ำในเขตน้ำตื้น ถูกพ่อแม่กัดหนวดลากกลับมา แล้วก็มีวอโม่ตัวหนึ่งฉลาดเป็นพิเศษ ฉวยโอกาสตอนคนไม่ทันสังเกตจะแอบแทรกไปอยู่หัวแถว แต่วอเสี่ยวเอ้อมองออกทันที หนวดสองเส้นฟาดลงบนหัวมัน ปัง ๆ ๆ จนมันต้องรีบกลับไปที่เดิม
ทำความสะอาดไปได้ประมาณสามร้อยตัว ท้องฟ้าก็มืดแล้ว เหล่าทหารช่างเปิดไฟส่องสว่าง
เสิ่นสวินนั่งอยู่บนรากไม้ จิบน้ำ มองดูภาพที่เต็มไปด้วยผู้คนวุ่นวายอยู่ข้างหน้า ในใจคิดว่านี่กำจัดเสร็จแล้วก็คงจบแล้วใช่ไหม?
แต่ตามที่ระบบบอก ต้องกำจัดเปลือกหอยกระดูกจุดให้หมด ไม่รู้ว่าก้นทะเลสาบยังมีตัวที่รอดหูรอดตาเหลืออยู่อีกหรือเปล่า
ตอนที่เธอเหม่อลอย มีวอโม่ขนาดใหญ่ตัวหนึ่งว่ายมาไม่ไกลจากเธอ หนวดเส้นหนึ่งตบผิวน้ำเบา ๆ “สัตว์สองขาที่ใจดี”