กลับสู่ผืนน้ำ ถ้อยคำนั้นวังไห่ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ตั้งนานแล้วที่ไม่ใส่ใจ มันดำดิ่งลงไปในน้ำกลิ้งเกลือกหนึ่งทีแล้วลอยขึ้นมา กระเด็นน้ำกระจายดังฟอดๆ
งานทำความสะอาดริมชายฝั่งก็ถึงช่วงปิดท้าย ทหารช่างถือมีดโกนขูดหอยกระดูกจุดบนหลังของวอโม่ตัวสุดท้ายให้เกลี้ยง
หอยกระดูกจุดถูกเผาด้วยความร้อนสูง แตกป็อกแป๊กดังลั่น ชั่วพริบตาก็กลายเป็นเถ้าถ่าน
คนสองร้อยคนขยันกันทั้งวัน หอยกระดูกจุดบนตัวของเหล่าวอโม่ทั้งหมดก็เสร็จสิ้นในที่สุด
เสิ่นสวินนั่งอยู่บนรากอากาศ จิ้มแผงระบบไปหลายที หน้าจอเงียบกริบ ไม่มีแม้ครึ่งบรรทัดของข้อความแจ้งภารกิจสำเร็จ
“ไม่ถูกสิ?” เธอตบหัวตัวเอง งงเล็กน้อย “ฉันทำภารกิจเสร็จแล้วแท้ๆ ทำไมแต้มการเติบโต 1000 แต้มยังไม่เข้า? ระบบใช้บั๊กเกมอีกแล้วเหรอ?”
เธอลุกขึ้นกวาดสายตามองรอบๆ เห็นวอเสี่ยวเอ้อกำลังกลิ้งท้องเล่นอยู่บนผิวน้ำไม่ไกล รีบตะโกนเรียก: “ไอ้หนู! มาก่อนสิ!”
วอเสี่ยวเอ้อสะบัดหาง วูบหนึ่งก็ว่ายน้ำมาหา พยักหน้ากระตุกหนวดอย่างอารมณ์ดี: “เรียกฉันเหรอ?”
“หอยกระดูกจุดบนตัวพวกแก เผ่าวอโม่ นี่เคลียร์หมดแล้วใช่ไหม?”
“เคลียร์หมดแล้ว!” วอเสี่ยวเอ้อส่ายหัว “ตอนนี้ไม่คันเลยสักนิด สบายสุดๆ!”
“แล้วในทะเลสาบยังมีที่อื่นอีกไหม หรือสิ่งมีชีวิตอื่นที่มีหอยกระดูกจุด?” เสิ่นสวินนวดแก้มตัวเอง ปวดฟันขึ้นมา ระบบตัดสินว่าไม่สำเร็จ แสดงว่าต้องมีที่พลาดแน่นอน
วอเสี่ยวเอ้อเอียงคอคิดอยู่นาน ฟาดอุ้งเท้าลงน้ำปังหนึ่งที: “โอ้~ มีสิ! สิ่งมีชีวิตอื่นในทะเลสาบก็มี บนตัวปลาใหญ่บางตัว และกระดองของเต่าใหญ่สองสามตัว ก็มีหอยทากพวกนั้นขึ้นอยู่เหมือนกัน”